Max Robinson en Julie Bindel — detransitie voorbij voor en na
Max Robinson, een detransitioner, en Julie Bindel, een bekende feministische schrijfster, bespreken in dit openhartige gesprek de emotionele diepte en
Over Max Robinson en Julie Bindel
In dit gesprek tussen detransitioner Max Robinson en de feministische schrijfster Julie Bindel komt de persoonlijke ervaring van transitie en detransitie aan bod. Robinson begon op haar zestiende met transitie: na een paar maanden bij een gendertherapeut volgde een brief voor puberteitsremmers, en daarna waren er nog meer brieven nodig om aan testosteron te komen. Ze beschrijft het traject als een reeks hindernissen die ze allemaal heeft doorlopen. Het gesprek verkent zowel de medische kant als de emotionele en sociale lagen die met detransitie samenhangen.
Toegang tot medische ingrepen
Bindel vraagt of de toegang tot hormonen werkelijk zo moeilijk is als vaak wordt beweerd, met verwijzing naar lange wachtlijsten. Robinson antwoordt dat dit sterk varieert en voortdurend verandert. In haar eigen geval volgde ze de standaardprocedure met meerdere brieven, en binnen het heersende denkkader — een kind dat op het punt staat zichzelf iets aan te doen — vond ze het tijdsbestek niet onredelijk traag. Ze staat zeer kritisch tegenover deze ingrepen en zegt dat ze haar veel schade hebben berokkend. Naar haar overtuiging is elke operatie inherent belastend voor het lichaam en kan die ook emotioneel ingrijpend zijn, zelfs wanneer een ingreep noodzakelijk is.
Verder dan de poortwachters
Robinson plaatst kanttekeningen bij het idee dat het probleem is op te lossen door therapeuten simpelweg beter te laten functioneren. Haar eigen therapeut volgde alle standaarden, dus daar lag volgens haar niet de kern. Ze meent dat er meer maatschappelijke verandering nodig is dan alleen het aanscherpen van de poortwachtersstructuur. Pogingen om bijvoorbeeld verzekeringsdekking stop te zetten noemt ze weinig effectief: mensen betalen dan uit eigen zak of sluiten leningen af om de ingrepen alsnog te bekostigen. Ze omschrijft de hele situatie als ingewikkeld en moeilijk te ontwarren.
Leven na detransitie
Op de vraag hoe het is om als gedetransitioneerde vrouw en lesbienne te leven, beschrijft Robinson een grote omslag. Omdat ze al op haar zestiende transitioneerde, was haar enige beeld van vrouw-zijn dat van een tiener; terugkeren voelde alsof ze opnieuw een tiener moest worden. Ze spreekt over een laag van vervreemding die bij trans-zijn hoort: een barrière die als veiligheid kan dienen, maar die het moeilijk maakt om openhartig over je jeugd of jezelf te praten. Het loslaten van dat "veiligheidsdeken" en zich op een eerlijker manier laten zien, voelde kwetsbaar en intens. Ze merkt op dat je altijd blijft uitleggen wie je bent, zeker wanneer je zichtbaar afwijkt — zoals na haar mastectomie. Toch was voor haar de prijs van dat voortdurend verbergen te hoog: wie zich afsluit en steeds iemand anders is, verarmt volgens haar de eigen ervaringen en relaties.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.