Max Robinson presenteert zijn boek over detransitie
In deze opname presenteert Max Robinson zijn autobiografische en analytische boek over detransitie. Hij bespreekt hoe hij tot de beslissing tot
Over Max Robinson
In dit gesprek presenteert Max Robinson zijn boek over detransitie, getiteld Detransition: Beyond Before and After. Robinson transitioneerde als tiener en detransitioneerde in het begin van zijn volwassen leven. Hij vertelt dat het in contact komen met feministische organisaties en met onderlinge steungroepen van detransitionerende vrouwen voor hem heel belangrijk is geweest. Het boek is een poging om door te geven wat hij uit die ervaringen heeft meegenomen. Eerder maakte hij al kleinere uitgaven en zines, maar dit is zijn eerste boek dat voor een breed publiek bedoeld is. Hij schreef het in korte stukjes in een notitie-app tijdens rustige momenten van intensief zorgwerk; daarna is de tekst tot een boekstructuur geredigeerd.
Frustratie met de media
Een belangrijke aanleiding voor het boek was Robinsons ergernis over hoe media zijn verhaal behandelden. Hij beschrijft hoe een persoonlijke, emotioneel doorleefde ervaring door de journalistiek werd platgeslagen tot enkele soundbites. Volgens hem maakt de conservatieve hoek detransitioners tot bewijs voor hun standpunten, terwijl de meer liberale hoek detransitie hooguit erkent door deze mensen weg te zetten als bijzondere, zielige uitzonderingen die losstaan van andere transgenders. Beide framings, stelt hij, ontnemen de ervaring haar bredere betekenis. Met het boek wilde hij zijn verhaal en zijn denken vertellen zonder die concessies, vanuit wat hij een feministisch standpunt noemt: een manier zoeken om gehoord te worden zonder steeds te hoeven inleveren.
Kritiek op het uitzonderlijk maken van dysforie
Robinson plaatst transitie in de context van wat een vrouw kan overkomen en als een vrouwelijke ervaring. Hij verzet zich tegen het beeld dat de schade van transitie vooral in het uiterlijk zit. Liever spreekt hij over het idee om oké te zijn als een vrouw die er anders uitziet; het uiterlijke en visuele framewerk noemt hij oppervlakkig en seksistisch. Hij vertelt dat hij zich als tiener vooral diep ongelukkig voelde voordat hij er taal voor had, en dat transitie een reeks stappen leek te bieden naar een beter leven. Achteraf concludeert hij dat hij datzelfde doel ook zonder transitie had kunnen bereiken. Hij bekritiseert het beeld van dysforie als iets uitzonderlijks en legt verbanden met andere vormen van vrouwelijk lijden, waaronder cosmetische chirurgie zoals borstvergroting. Daarbij verwijst hij naar het werk van Mary Daly.
Opbouwen van een leven
Veel van het gesprek gaat over hoe Robinson zijn leven opnieuw vorm gaf. Hij beschrijft het belang van vriendschap, gemeenschap met vrouwen en het accepteren dat hij lesbisch is. Vanuit zijn werk in de gehandicaptenzorg vertelt hij hoe het ontmoeten van mensen die heel verschillend leven hem hielp inzien dat er veel manieren zijn om een waardevol leven te leiden. Hij staat kritisch tegenover therapie en de psychiatrie en tegenover de autoriteit die deze over het innerlijke leven van mensen zouden hebben. Ook benoemt hij waarom het volgens hem belangrijk is om detransitie te politiseren: het gebeurt en het brengt mensen schade toe, en daarom mag het volgens hem niet worden weggezet als statistisch onbelangrijk. Hij hoopt vooral dat het boek nuttig is voor wie iets soortgelijks doormaakt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.