Niemand gaf erom dat ik lesbisch was — Max Robinson over detransitie
In dit gesprek met Julie Bindel vertelt Max Robinson over haar pijnlijke ervaring als jonge lesbische vrouw die door het medische systeem richting transitie werd gestuwd. Haar boek "Detransition: Beyond Before and After" analyseert hoe gender-affirmatieve zorg kan falen voor vrouwen die gewoon zichzelf zijn. Dit fragment snijdt de kern van haar betoog aan.
Over Max Robinson en Julie Bindel
In dit gesprek vertelt Max Robinson, auteur van het boek "Detransition", over haar ervaring als jonge lesbische vrouw die in transitie ging en daar later van terugkwam. Journaliste Julie Bindel bevraagt haar over de vraag wat jonge vrouwen en jonge lesbiennes naar transitie toe trekt. Robinson benadrukt dat er niet één route is: waar het decennia geleden vooral lesbiennes betrof met vergelijkbare gevoelens over hun lichaam, verbreedt de groep zich volgens haar steeds verder. Ze verwacht dat dit voor een groeiend aantal mensen problemen zal opleveren.
Pijn die er eindelijk toe doet
De kern van Robinsons betoog is dat transitie voor haar werkte als een manier om pijn voelbaar en erkend te maken. Als tiener kampte ze met problemen, ze sneed zichzelf, maar niets daarvan maakte indruk op anderen. Niemand gaf erom dat ze lesbisch was of dat dit moeilijk voor haar was. Toen ze zei dat ze transgender was, kreeg ze wél een reactie die in verhouding stond tot de mate van leed die ze ervoer. Binnen dat paradigma deed haar pijn er ineens toe. Volgens haar geeft transitie taal aan de pijn van vrouw-zijn: door die pijn als niet-vrouwelijk te bestempelen, gaat ze voor veel mensen zwaarder wegen.
Aandacht, validatie en zelfbeschadiging
Bindel sluit hierbij aan met de observatie dat er cultureel nauwelijks aandacht is voor tienermeisjes, die volgens haar binnen een patriarchale context slecht worden behandeld en bij seksueel geweld of eetstoornissen vaak niet serieus worden genomen. De aandacht en validatie die Robinson als trans-identificerend persoon kreeg, vulden volgens Bindel een leegte. Robinson herkent dit en beschrijft transitie deels als een nieuwe vorm van zelfbeschadiging, maar dan één waarmee je wél de aandacht krijgt. Ze plaatst het in een breder kader: verschillende culturen hebben verschillende manieren om emotionele pijn te communiceren, en transitie functioneert in dit moment als een cultureel betekenisvolle manier om die pijn over te brengen.
Waarom het stopte met werken
Robinson legt uit waarom de validatie voor haar uiteindelijk wegviel. Volgens haar voelt het goed zolang je vooruitgang boekt en met de volgende stap bezig bent: de naamswijziging, het nemen van testosteron, de borstamputatie, het wijzigen van het juridische geslacht en de documenten. Maar zodra iemand klaar is met de stappen die hij of zij wilde zetten en gestabiliseerd raakt, lijkt er anekdotisch gezien voor velen een soort aftelperiode van enkele jaren te beginnen. Veel mensen lopen na het voltooien van die stappen vast en ervaren uiteindelijk in meer of mindere mate een verschuiving in hoe ze tegen het geheel aankijken. Robinson benadrukt daarbij dat iedereen verschilt en dat trajecten sterk variëren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.