Same Century, Different Shit — Max Robinson en Julie Bindel over detransitie

Over Max Robinson en Julie Bindel

In dit fragment uit een In Conversation-gesprek delen detransitioner en auteur Max Robinson en feminist en journaliste Julie Bindel hun ervaringen. Beiden kijken terug op hoe meisjes en jonge vrouwen worden ingedeeld op basis van hun uiterlijk en gedrag, en hoe die druk vandaag andere vormen aanneemt dan vroeger. Robinson vertelt over de eigen weg van een transgenderidentiteit terug naar het zijn van een lesbische vrouw. Bindel legt de verbinding met de ervaringen van een eerdere generatie lesbiennes.

Pesten en het woord lesbienne

Bindel beschrijft hoe ze opgroeide in een arbeidersbuurt en naar een arme school ging. Toen jongens merkten dat ze geen interesse in hen had en er geruchten gingen over een verliefdheid op haar beste vriendin, begonnen de beledigingen, het pesten en de mishandeling. Het woord dat ze het meest haatte was "lesbienne"; voor haar voelde dat als het ergste woord dat er bestond. Daarnaast kreeg ze te horen dat ze geen echt meisje was, dat ze er als een jongen uitzag en dus wel een jongen moest zijn. Ze merkt op dat precies zulke opmerkingen veel jonge vrouwen er vandaag toe kunnen brengen te denken dat ze in werkelijkheid trans zijn.

Transitie, detransitie en herkenning

Robinson vertelt eerst goed gevoeld te hebben over het lesbisch zijn, maar daarna twijfel en kritiek te hebben ervaren. Als kind ging het er vooral om de kleren te mogen dragen die ze zelf koos in plaats van de kleren die werden opgelegd. Toen ze zei dat ze trans was en de arts daarin meeging, kon ze haar eigen kleren en kapsel kiezen, wat op dat moment als een overwinning voelde. Robinson woont in landelijk Oregon, een overwegend conservatieve omgeving. Mensen die geen idee hebben van trans-onderwerpen begrijpen het verhaal naar eigen zeggen juist gemakkelijk: "ik dacht dat ik transgender was en ik ben gestopt, ik ben nu een lesbienne." Mensen die wél vertrouwd zijn met trans-onderwerpen geloven daarentegen soms niet dat ze zich als vrouw identificeert en vragen telkens opnieuw naar haar voornaamwoorden.

Andere eeuw, dezelfde druk

Bindel vertelt dat ze in het Verenigd Koninkrijk veel vrouwen spreekt aan wie voortdurend wordt gevraagd of ze ooit aan transitie hebben gedacht en wanneer ze gaan transitioneren. Sommigen van hen zijn lesbiennes, niet per se feministisch, soms met traditionele ideeën over hoe lesbiennes eruit horen te zien of over butch-femme-relaties. Deze vrouwen zijn boos dat hun lesbische identiteit wordt gewist en in twijfel getrokken. Bindel ziet daarin een parallel met haar eigen jeugd, toen haar werd verteld dat ze geen echte vrouw was, dat ze een man moest zijn, dat ze een buitenbeentje was en naar de dokter moest. Het boek van Robinson maakte die parallel voor haar duidelijk. Ze vat het samen als: andere eeuw, dezelfde ellende.

Bronnen

• YouTube — Same Century, Different Shit — Max Robinson en Julie Bindel