De WPATH-weg naar de hel — met Mia Hughes over de WPATH-bestanden
Journalist Mia Hughes bespreekt in dit diepgaande gesprek de WPATH-bestanden en wat ze onthullen over het functioneren van de World Professional
Over Mia Hughes en de WPATH-bestanden
In dit gesprek met Benjamin Boyce vertelt journalist en auteur Mia Hughes (in de video ook aangeduid als Mia Ashton) over haar rapport over de WPATH-bestanden. WPATH staat voor de World Professional Association for Transgender Health, de organisatie die de leidende richtlijnen voor transgenderzorg opstelt. Hughes kreeg via Michael Shellenberger interne documenten in handen: screenshots van gesprekken op WPATH's besloten forum, een platform genaamd Doc Matter dat bedoeld is voor medische professionals. Het materiaal kwam in batches binnen en groeide uit tot meer dan 150 pagina's, daterend van ongeveer 2021 tot 2023. Hughes verwerkte dit tot een uitgebreid rapport voor Shellenbergers organisatie Environmental Progress, dat in maart werd gepubliceerd.
Wat het forum onthult
Volgens Hughes is het WPATH-forum geen klassieke medische beroepsorganisatie, maar een mengeling van chirurgen, endocrinologen, therapeuten, mensenrechtenadvocaten en activisten. Ze beschrijft een terugkerend patroon: iemand legt een moeilijke casus voor — bijvoorbeeld een patiënt met ernstige psychiatrische problemen die een ingreep wenst — waarna een koor van reacties twijfel terzijde schuift en de wens bevestigt. Ze noemt het voorbeeld van een behandelaar die zei in vijftien jaar slechts één doorverwijzing te hebben geweigerd. Discussies over medische ethiek en de eed om geen schade te doen ontbreken volgens haar grotendeels. Opvallend genoeg, vertelt ze, kwam er in één geval — een man die zonder baby lactatie wilde opwekken — wél een brede oproep tot terughoudendheid.
Geschiedenis, detransitie en ethiek
In haar rapport schetst Hughes de geschiedenis van geslachtsbevestigende geneeskunde, van vroege experimenten begin twintigste eeuw via figuren als Harry Benjamin tot de ideologische wending rond de eeuwwisseling, toen het volgens haar versmolt met een politieke beweging. Ze betoogt dat het concept van het "transgenderkind" pas mogelijk werd door puberteitsremmers, en wijst erop dat de NHS deze inmiddels buiten klinische studies heeft beperkt. Het thema detransitie raakte haar het meest: in de bestanden wordt detransitie volgens haar vaak geframed als "een volgende stap in de gender-reis", terwijl één huisarts uit Ontario wel aandacht vraagt voor de pijn van detransitioners.
Vergelijking met eerdere medische schandalen
Hughes vergelijkt de huidige praktijk met vier eerdere medische schandalen. Ze stelt lobotomieën naast genitale chirurgie, en de negentiende-eeuwse ovariotomie — het verwijderen van gezonde eierstokken tegen geestelijke klachten — naast operaties aan vrouwelijke voortplantingsorganen en borsten. Ook trekt ze een parallel met mensen die amputatie van een gezonde ledemaat wensen. Ze bespreekt verder een Canadese zaak waarin een non-binaire persoon via een beroep op het conversietherapieverbod aanspraak maakte op een tweede set genitaliën, en de undercoverreportage van Radio-Canada over een veertienjarige die snel een testosteronvoorschrift kreeg. Hughes benadrukt dat ze de betrokkenen niet als kwaadaardig wil neerzetten, maar de onderliggende redenering scherp bekritiseert.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.