Woke inquisities op Oxford en het ontmaskeren van slechte genderwetenschap — prof. Michael Biggs

Over Michael Biggs

Michael Biggs is hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Oxford. Hij is geschoold in kwantitatieve methoden van de sociale wetenschap. In dit gesprek vertelt hij hoe hij rond 2018 betrokken raakte bij het debat over genderbehandelingen voor kinderen. Eerder, in de jaren negentig, beschouwde hij zichzelf naar eigen zeggen als een uitgesproken voorstander van transgenderzaken; hij merkte pas later op hoe radicaal het onderwerp was veranderd. Zijn eerste aanleiding kwam via een krantenartikel in The Guardian over het stijgende aantal trans-kinderen, dat hij als oefening voorlegde aan zijn masterstudenten sociologie.

Twijfels over de wetenschappelijke basis

Biggs vertelt dat hij ontdekte dat puberteitsremmers (zoals Lupron, een gonadotropine-releasing hormoonagonist) in dezelfde dosis werden gebruikt als bij volwassenen, terwijl hij verwachtte dat het om een veel lagere dosering zou gaan. Hij verdiepte zich vervolgens in het bewijs en las de Nederlandse studies die als grondslag voor deze behandeling gelden. Volgens hem was daar weinig positief bewijs te vinden. De Nederlandse aanpak verlaagde de leeftijd voor medische interventie van 18 naar 12 jaar, met het argument dat puberteitsremmers omkeerbaar zouden zijn en als diagnostisch hulpmiddel zouden dienen. In de praktijk, stelt Biggs, gaan vrijwel alle kinderen die met remmers beginnen verder met cross-sex hormonen en operaties, waardoor het in feite het begin is van een levenslang medisch traject.

Niet-gepubliceerde resultaten

Biggs ontdekte dat de Britse genderkliniek had geprobeerd de Nederlandse resultaten te repliceren, maar de uitkomsten zeven jaar lang niet had gepubliceerd. Toen hij de kliniek mailde, kreeg hij geen antwoord. Voor een academicus, zegt hij, is uitblijvende publicatie een waarschuwingssignaal: goede resultaten worden immers wél gepubliceerd. Hij vond gegevens die aan de bestuurders van de health trust waren gerapporteerd maar verder niet waren opgemerkt, en die wezen op negatieve uitkomsten, met name voor meisjes, waaronder een toename van zelfbeschadiging na puberteitsremmers. Zijn oproep om de data vrij te geven werd opgepakt door onder meer de Daily Telegraph en de BBC, en de kwestie speelde volgens hem een rol in de juridische procedure rond de zaak-Keira Bell. De volledige data werden uiteindelijk pas één dag na de uitspraak gepubliceerd.

Woke druk en academische vrijheid

Biggs beschrijft zijn eerste botsing met wat hij wokeness noemt: na een seminar zeiden studenten dat bepaalde dingen niet gezegd hadden mogen worden, en dat zelfs het woord "trend" taboe zou zijn. Later werd hij ervan beschuldigd een als transfoob bestempeld Twitter-account te beheren, wat leidde tot een urenlange confrontatie met studenten en een petitie tegen hem. Opvallend vond hij dat de tegenstand publiek was, terwijl steun hem privé werd betuigd, een vorm van wat hij "preference falsification" noemt. Zijn afdeling, die kwantitatief en empirisch werk doet, hield volgens hem stand. Hij wijst ook op de invloed van organisaties als Stonewall op universiteitsbeleid en op zijn sociologische studie over hoe queer theory het Britse gevangenisbeleid beïnvloedde, gepubliceerd in het Journal of Controversial Ideas. Voor de toekomst toont hij zich bezorgd over wat er gebeurt wanneer een jongere generatie met andere opvattingen posities van macht inneemt.

Bronnen

• YouTube — Woke inquisities op Oxford en het ontmaskeren van slechte genderwetenschap — prof. Michael Biggs