Van transitie naar waarheid: detransitioner Michael debatteert genderideologie in Manchester
Detransitioner Michael neemt het op in een openbaar debat in Manchester over genderideologie en deelt zijn persoonlijke ervaringen en inzichten na zijn transitie en detransitie. Hij confronteert de ideologie die hem op het transitiepad bracht met de werkelijkheid die hij achteraf heeft geleerd, en pleit voor eerlijkheid over de risicos van genderzorg.
Over Michael
In deze Engelstalige straatvideo, opgenomen in Manchester rond een protest tegen een onderzoeksproef met puberteitsremmers, komt detransitioner Michael uit Glasgow aan het woord. Hij vertelt dat hij op zijn 25e een verwijzing kreeg, op zijn 27e begon met medicatie en in juni 2025 stopte met de medicalisering. In totaal was hij naar eigen zeggen zeven jaar bezig: twee jaar sociaal en vijf jaar medisch. Hij beschrijft hoe hij bij de genderkliniek twee korte afspraken had, waarbij de ene psycholoog therapie adviseerde en de tweede beslisser hem zonder therapie liet medicaliseren. Achteraf koppelt hij zijn transitie aan trauma en verlies, en niet aan een aangeboren incongruentie. Hij zet zich nu in tegen medicalisering van zowel volwassenen als kinderen.
Transitie, detransitie en de cijfers
Michael legt uit dat hij in de Britse systemen nog altijd als geslaagde transitie geregistreerd staat: zijn detransitie wordt administratief geboekt als een nieuwe overgang in omgekeerde richting, waardoor het bestaan van detransitie volgens hem onzichtbaar blijft. Hij maakt onderscheid tussen mensen met spijt die nog gemedicaliseerd zijn en echte detransitioners die de medicatie hebben gestaakt. In het gesprek noemt hij een periode van ongeveer vijf tot zeven jaar voordat mensen demedicaliseren. Hij stelt dat zorg in het Verenigd Koninkrijk via een risico-batenmodel wordt afgewogen, en dat hogere detransitiecijfers het risico zouden verhogen en de behandeling daarmee moeilijker te rechtvaardigen maken.
Lichamelijke gevolgen van de medicatie
Michael beschrijft de fysieke effecten die hij aan oestrogeen en een testosteronblokker toeschrijft. Hij zegt dat zijn gewicht in twaalf maanden sterk toenam doordat oestrogeen vet herverdeelt naar heupen, dijen en billen, en dat hij borstweefsel ontwikkelde dat volgens hem chirurgisch verwijderd moet worden omdat het niet vanzelf verdwijnt. Daarnaast noemt hij klachten aan zijn knieën en rug en migraine. Hij vertelt dat sommige klachten na het stoppen verergerden en dat hij naar eigen idee nooit volledig herstelt. Bij meiden die remmers en daarna kruislingse hormonen krijgen, wijst hij op risico's als brozere botten en vroege overgangsverschijnselen.
Het debat op straat
Een groot deel van de video bestaat uit gesprekken met voorbijgangers. Michael en de filmer bespreken de toegang tot vrouwenruimtes en kleedkamers, waarbij verschillende deelnemers het oneens zijn over de vraag of iemand na een volledige transitie als vrouw geaccepteerd zou moeten worden. Michael verwijst naar een derde, toegankelijke ruimte als oplossing en bepleit de term toegankelijkheidstoilet in plaats van invalidentoilet. Ook komen hersenscanstudies en het verschil tussen sekse en gender ter sprake. Hij stelt dat de begrippen volgens hem samenvallen omdat transitie de secundaire geslachtskenmerken aanpakt. Verschillende voorbijgangers reageren instemmend, anderen lopen weg of reageren afwijzend.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.