Michael uit Glasgow: detransitie na seksueel trauma en verslaving
Een detransitioner uit Glasgow vertelt hoe seksueel misbruik, trauma en verslaving zijn zoektocht naar genderidentiteit beïnvloedden. Hij beschrijft hoe hij uiteindelijk besloot zijn transitie terug te draaien nadat hij begreep dat genderdysforie een symptoom was van onverwerkt trauma. Zijn openhartige getuigenis laat zien hoe complex de weg naar herstel kan zijn.
Over Michael uit Glasgow
In dit Engelstalige interview vertelt Michael, een detransitioner uit Schotland, over zijn jeugd, zijn leven als homoseksuele man en de jaren waarin hij als Caitlyn leefde. Hij groeide op in een hecht gezin, kwam op zijn vijftiende uit als homo en beschrijft zichzelf als verfijnd en gender non-conform. Naar eigen zeggen had hij een onbehandelde ADHD en kreeg hij op school regelmatig te horen dat hij een probleemkind was. Later raakte hij betrokken bij het uitgaansleven en de homoscene, eerst in Glasgow en later in Blackpool. In zijn verhaal staat steeds de vraag centraal of zijn latere transitie werkelijk over genderidentiteit ging, of dat er andere oorzaken onder lagen.
Trauma, verslaving en de weg naar transitie
Michael vertelt openhartig over een verkrachting in een nachtclub in Glasgow en over de manier waarop hij dat trauma probeerde te verdoven met alcohol en drugs. Hij beschrijft het uitgaansleven als een omgeving waarin drugsgebruik en promiscuïteit alomtegenwoordig waren. Volgens hem vormde dit onverwerkte trauma de kern van zijn latere wens om als vrouw verder te leven: door een nieuwe identiteit als Caitlyn aan te nemen, kon hij het verleden van Michael achter zich laten. Mensen in zijn omgeving bevestigden hem in het idee dat hij door zijn verfijnde gedrag wel trans moest zijn. Hij ging naar zijn huisarts, die zonder vragen een verwijzing regelde, en kwam zo bij de genderkliniek terecht.
Ervaringen met de Sandyford-genderkliniek
Michael beschrijft een wachtlijst van twee jaar en uiteindelijk twee gesprekken van een half uur voordat hij medicatie kreeg voorgeschreven: testosteronblokkers en oestrogeen. Hij vertelt dat zijn drugsgebruik en alcoholverslaving bij de kliniek bekend waren, maar dat deze problemen niet behandeld werden. Toen zijn mentale gezondheid verslechterde, werd hij naar eigen zeggen heen en weer gestuurd tussen huisarts, geestelijke gezondheidszorg en de genderkliniek, zonder dat één van hen verantwoordelijkheid nam. De medicatie bracht volgens hem stemmingswisselingen, sterke gewichtstoename en lichamelijke klachten met zich mee. Hoewel hij periodes van euforie ervoer, bleven de twijfels van begin af aan bestaan. Hij stond ook op de wachtlijst voor een operatie, iets waarover hij in detail vertelt.
Detransitie en wat hij anderen wil meegeven
Het keerpunt kwam toen Michael online verhalen van andere detransitioners hoorde, onder wie iemand die hem zei dat het makkelijker is om met twijfel te leven dan met spijt. Na een gesprek met zijn zus stopte hij met de medicatie en begon hij aan zijn detransitie. Hij vertelt dat de kliniek niet wist hoe ze hem hierin moest begeleiden en dat er geen passende therapie beschikbaar was, terwijl zijn huisartsen volgens hem juist veel steun boden. Achteraf ziet hij genderdysforie als een vorm van lichaamsdysmorfie en zijn eigen transitie als geworteld in trauma. Zijn advies aan mensen met twijfels: spreek je uit, zoek hulp en neem de beslissing die het beste is voor jezelf, niet voor anderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.