Michael Knowles — een verhaal over detransitie
Michael Knowles bespreekt het persoonlijke verhaal van een detransitioner en plaatst dit in de context van het bredere maatschappelijke debat over
Over Michael Knowles en Helena Kirschner
In deze video spreekt Michael Knowles met Helena Kirschner, een gedetransitioneerde vrouw die op haar 23e terugkijkt op haar transitie en detransitie. Ze begon kort na haar achttiende verjaardag met de transitie en keerde later terug. Knowles plaatst haar persoonlijke verhaal in de bredere maatschappelijke discussie over genderzorg, waarbij volgens hem vanuit media, scholen en politiek de nadruk steeds vaker op transitie ligt, ongeacht de leeftijd of de andere problemen die in iemands leven spelen.
Hoe de transitie begon
Helena vertelt dat er geen enkel moment was waarop ze besloot dat ze een jongen was. Als kind had ze geen moeite met meisjeskleding of meisjesspeelgoed. Rond haar vijftiende veranderde dat: ze had weinig vrienden, worstelde met onzekerheid over haar lichaam en bracht steeds meer tijd online door. Op een platform als Tumblr was de genderideologie volgens haar sterk aanwezig en gold instemming ermee bijna als voorwaarde om mee te doen aan de gemeenschap. Het veranderen van haar voornaamwoorden voelde als een kleine stap, en de positieve reacties die ze daarop kreeg vormden een feedbacklus. Over twee à drie jaar groeide daaruit de overtuiging dat ze een jongen was. Berichten dat lichaamsonvrede, je niet thuis voelen bij andere meisjes of je eigen stem niet mooi vinden allemaal tekenen van genderdysforie zouden zijn, droegen daaraan bij.
De medische behandeling
Ongeveer twee weken na haar achttiende verjaardag reisde Helena naar een Planned Parenthood-kliniek in een andere staat, omdat die werkte volgens het informed-consentmodel. Haar afspraak duurde ongeveer een uur, met een kort gesprek met een maatschappelijk werker, gevolgd door een korte lijst met sterk afgezwakte risico's. Ze kreeg testosteron als injectie. Toen ze zelf om een hogere dosis vroeg, werd dat volgens haar niet kritisch bevraagd, en startte ze meteen op 100 milligram per week. Ze beschrijft toenemende prikkelbaarheid, een sterk verhoogd libido, isolement en intense aanvallen van woede die zo overweldigend werden dat ze zichzelf verwondde. Ze werd hierdoor tweemaal opgenomen. Bij geen van die behandelingen werd volgens haar de testosteron als mogelijke oorzaak genoemd; ze kreeg in plaats daarvan diverse diagnoses en psychofarmaca.
Detransitie en advies aan ouders
Toen Helena uit angst voor de naald doses begon over te slaan, namen haar symptomen af. Dat bracht haar tot het besef dat haar werkelijkheid niet overeenkwam met de beloofde fantasie. Rond haar twintigste stopte ze met testosteron en gooide ze het weg. Ze vertelt over de schaamte om dat aan de kliniek toe te lichten, en over de afwijzing van spijt binnen de transgemeenschap. Naar eigen zeggen hield ze geen blijvende lichamelijke schade over, maar wel de psychologische gevolgen van wat ze als indoctrinatie ervaart, en het verlies van familieband, waaronder de tijd met haar grootmoeder die alzheimer kreeg. Tegenover ouders benadrukt ze de risico's van sociale media: ze vergelijkt urenlang scrollen met een logeerpartij bij onbekenden. In plaats van alles te verbieden, adviseert ze betrokken te blijven bij wat kinderen online doen. Voor ouders van een kind dat zich al als trans identificeert noemt ze de organisatie Genspect.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.