Medische schade door behandeling van genderdysforie bij jeugd — dr. Michael Laidlaw
Dr. Michael Laidlaw documenteert systematisch de medische schade die voortkomt uit hormonale en chirurgische behandelingen van genderdysforie bij kinderen
Over dr. Michael Laidlaw
Dr. Michael Laidlaw is endocrinoloog: een arts die zich bezighoudt met klieren en hormonen, zoals de schildklier, insuline bij diabetes en de geslachtshormonen testosteron en oestrogeen. In deze lezing vertelt hij hoe hij betrokken raakte bij het onderwerp transgenderzorg bij kinderen. Een moeder benaderde zijn praktijk om haar volwassen zoon te laten horen welke risico's hormonale transitie kan inhouden. Later raakte hij in zijn eigen woonplaats betrokken bij de controverse rond het boek "I Am Jazz" op scholen, en schreef hij een brief aan een schoolbestuur waarin hij de keerzijde van puberteitsremmers, hormonen, operaties en sociale transitie beschreef. Dat leidde tot een gepubliceerd artikel en optredens op verschillende plaatsen.
Geslacht, genderdysforie en gender-identiteit
Laidlaw definieert genderdysforie als een mismatch tussen het lichamelijke geslacht en de eigen beleving daarvan, met aanhoudend leed dat minstens zes maanden duurt. Hij stelt dat een groot deel van de kinderen hier overheen groeit, en wijst erop dat er geen medische test bestaat om "gender-identiteit" objectief vast te stellen: niet op een CT-scan, MRI, bloedonderzoek of genetisch onderzoek. Volgens hem zijn er twee geslachten, herkenbaar aan voortplanting, chromosomen (XY en XX) en lichamelijke ontwikkeling. Hij beschrijft de normale ontwikkeling van geslachtsorganen en de puberteitsfasen (Tanner-stadia), en noemt de sterke toename van verwijzingen naar een gender-identiteitskliniek in het Verenigd Koninkrijk, waarbij het accent verschoof van jongens naar meisjes.
De vier stappen van affirmatieve behandeling en hun schade
Hij onderscheidt vier stappen in de gender-affirmatieve aanpak: sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties. Puberteitsremmers (zoals Lupron) stoppen volgens hem niet alleen de geslachtelijke ontwikkeling, maar verstoren ook bot- en hersenontwikkeling en kunnen tot onvruchtbaarheid leiden; hij noemt deze toepassing niet door de FDA goedgekeurd. Cross-sekse hormonen worden volgens hem in zeer hoge doses gegeven, met risico's zoals hartinfarct, bloedstolsels, leverproblemen en verhoogd kankerrisico, en met onomkeerbare veranderingen zoals een diepere stem of haargroei. Hij bespreekt ook borstbinders met klachten als pijn en kortademigheid, en operaties zoals borstamputaties die bij jongeren worden uitgevoerd en niet ongedaan te maken zijn. Daarnaast verwijst hij naar gegevens uit Zweden die volgens hem na ongeveer tien jaar een sterke stijging van sterfte en suïcide laten zien.
Wat ouders en de samenleving kunnen doen
Volgens Laidlaw zou de beste hulp bestaan uit gesprekken om te achterhalen wat er werkelijk speelt: autisme, depressie, angst, trauma of misbruik, of eenvoudige gezinsproblemen. Hij verwijst naar onderzoek van Lisa Littman onder ouders, waarin een plotselinge verandering van gender-identiteit op latere leeftijd, sociale media en sociale besmetting een rol leken te spelen. Hij adviseert ouders een hulpverlener te zoeken die niet het gender-affirmatieve model volgt, en noemt steungroepen en organisaties als bron. Tot slot roept hij op om leraren, schoolcounselors en bestuurders tijdig te informeren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.