Puberteitsblokkeerders: giftige conversietherapie voor genderdysforische kinderen — Dr. Michael Laidlaw
Dr. Michael Laidlaw, gecertificeerd endocrinoloog, legt in detail uit hoe GnRH-agonisten (puberteitsblokkeerders) het endocriene systeem van kinderen verstoren. Hij betoogt dat het gebruik van deze medicijnen bij genderdysforische kinderen in feite een experimentele behandeling is zonder wetenschappelijk bewijs van veiligheid op lange termijn. Zijn analyse omvat de effecten op botdichtheid, hersenontwikkeling en vruchtbaarheid.
Over Dr. Michael Laidlaw
Dr. Michael Laidlaw is gecertificeerd endocrinoloog. In deze presentatie legt hij uit hoe het hormonale systeem van het lichaam werkt en waarom hij puberteitsblokkeerders bij genderdysforische kinderen als een schadelijke ingreep beschouwt. Hij begint bij de hypofyse, de klier achter de ogen die vaak de hoofdklier wordt genoemd. Deze klier stuurt signalen naar andere klieren, zoals de schildklier en de geslachtsorganen: de testikels die testosteron maken en de eierstokken die oestrogeen maken. Die signalering zet normaal gesproken de puberteit in gang.
Hoe blokkeerders werken
Laidlaw bespreekt het medicijn Lupron, dat hij beschrijft als een middel tegen prostaatkanker. Het blokkeert de hypofyse en voorkomt bij mannen de aanmaak van testosteron, wat de groei en verspreiding van prostaatkanker helpt remmen. Hij noemt dit een legitiem medisch gebruik, naast toepassingen bij endometriose en bij kinderen die op zeer jonge leeftijd in de puberteit komen; dit zijn volgens hem door de FDA goedgekeurde toepassingen. Het stilleggen van de puberteit bij kinderen van twaalf of dertien met genderverwarring is volgens hem echter niet door de FDA goedgekeurd of getest. Hij stelt dat veel mensen oproepen tot een verbod op conversietherapie zonder duidelijk te maken wat dat is, terwijl dit volgens hem een duidelijke chemische conversie van het lichaam is die hij extreem schadelijk noemt.
Gevolgen voor lichaam en geest
Laidlaw verwijst naar de richtlijnen van de Endocrine Society, die volgens hem op bewijs van lage kwaliteit berusten en aanraden te starten in Tanner-stadium 2. Volgens hem stopt dit de puberteit en remt het ook de normale ontwikkeling van hersenen en botten. Zolang een kind het middel gebruikt is het onvruchtbaar; bij doorgaan met hormonen blijft de onvruchtbaarheid bestaan, en bij operatie volgt sterilisatie. Hij beschrijft dit als een pad richting sterilisatie van kinderen. Bij jongens noemt hij geremde groei van de organen, seksuele disfunctie en het uitblijven van spermaproductie; bij meisjes een menopauze-achtige toestand, geremde borstontwikkeling en seksuele disfunctie. Hij verwijst ook naar de bijsluiter, waarin termen staan als stemmingswisselingen, hoofdpijn, angst, agitatie, verwardheid, wanen, slapeloosheid en depressie, met een waarschuwing om psychiatrische symptomen te monitoren.
Onderzoek en jonge leeftijd
Laidlaw noemt een studie waarin 70% van deze kinderen al een onderliggende psychologische aandoening had, zoals autisme. Hij verwijst naar werk in het Verenigd Koninkrijk, waar professor Biggs via verzoeken op basis van openbaarheid van bestuur informatie verkreeg over de gender identity service. Volgens Laidlaw was er geen statistisch significant verschil in psychologisch functioneren tussen kinderen die blokkeerders kregen en kinderen die alleen psychologische ondersteuning kregen. Kinderen rapporteerden meer zelfbeschadiging, en meisjes vertoonden meer gedrags- en emotionele problemen en grotere ontevredenheid over hun lichaam. Hij wijst er ook op dat een Amerikaanse spreker stelde dat kinderen al op acht- of negenjarige leeftijd, in groep vier of vijf, met deze middelen zouden kunnen beginnen, een leeftijd waarop kinderen volgens hem nog volop fantaseren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.