Dr. Michael Laidlaw — zijn puberteitsblokkeerders en hormonen veilig?
Dr. Michael Laidlaw bespreekt in dit gesprek bij Theology in the Raw de wetenschappelijke evidentiebasis voor puberteitsblokkeerders en cross-seks
Over Dr. Michael Laidlaw
Dr. Michael Laidlaw is endocrinoloog met een eigen praktijk in Rocklin, Californië. Hij volgde zijn opleiding tot arts en zijn specialisatie in interne geneeskunde en endocrinologie aan de University of Southern California. In dit gesprek bij de podcast Theology in the Raw vertelt hij hoe hij bij dit onderwerp betrokken raakte: in zijn woonplaats werd het kinderboek "I Am Jazz" voorgelezen in een kleuterklas. Toen een ouder hem vroeg er als endocrinoloog naar te kijken, raakte hij verontrust door twee passages: dat een arts een jong kind als transgender zou "diagnosticeren" zonder duidelijke test, en het idee van "een meisjeshersenen in een jongenslichaam". Vanuit de embryologie legt hij uit dat testosteron de ontwikkeling van mannelijke organen aanstuurt en dat hormonen ook op de hersenen inwerken, zodat hij die beweringen biologisch betwist.
Puberteitsblokkeerders en de ontbrekende evidentie
Laidlaw beschrijft puberteitsblokkeerders als krachtige hormonen die de hypofyse een signaal geven, waardoor de puberteit wordt stilgezet. Hij maakt onderscheid tussen het gebruik bij vroegtijdige puberteit (precocious puberty), een afwijkende toestand die de FDA heeft goedgekeurd om naar een normaler tijdstip te brengen, en het gebruik bij genderdysforie. In dat laatste geval, stelt hij, wordt juist een normaal ontwikkelingsproces stilgelegd, wat volgens hem een afwijkende toestand creëert die in de endocrinologie hypogonadotroop hypogonadisme heet. Omdat het middel hiervoor niet FDA-goedgekeurd is, noemt hij het gebruik experimenteel. Hij wijst op beperkte studies waarin de botdichtheid vlak bleef in plaats van te stijgen, en op onzekerheid over het bereiken van piekbotdichtheid, mogelijke gevolgen voor de hersenontwikkeling en de socialisatie met leeftijdsgenoten.
Cross-seks hormonen en langetermijnrisico's
Bij cross-seks hormonen wijst Laidlaw op het feit dat de aanbevolen doses ver boven de normale waarden voor het lichaam liggen. Hij verwijst naar literatuur die hij noemt over verhoogde cardiovasculaire sterfte, een verhoogd risico op trombo-embolische aandoeningen zoals longembolie bij estrogeengebruik en een sterk verhoogd risico op borstkanker bij mannen. Ook bespreekt hij de mentale kant: hoge doses kunnen aanvankelijk euforie geven, maar bij een deel ontstaan psychiatrische klachten. Hij verwijst naar een Zweedse studie (Dhejne) die rond tien jaar na behandeling oversterfte laat zien. Daarnaast bespreekt hij desistance: een aanzienlijk deel van de kinderen met genderdysforie groeit er volgens hem overheen, terwijl blokkeerders dat traject lijken vast te houden. Bij vragen over de transgender-suïcidemythe en de "brainstorm"-studie noemt hij de bezwaren en de intrekking ervan.
Informed consent en het maatschappelijke debat
Voor Laidlaw draait de kern bij kinderen om informed consent. Hij betwijfelt of een kind de gevolgen voor vruchtbaarheid, seksuele functie en relaties op latere leeftijd kan overzien, en pleit ervoor deze behandelingen uit te stellen tot volwassenheid. Hij verwijst naar zijn betrokkenheid bij wetgeving in South Dakota en noemt het Arkansas-initiatief. Tot slot benadrukt hij dat een schijnbare brede consensus vaak afkomstig is van kleine groepen binnen organisaties, terwijl veel praktiserende artsen volgens hem niet meespreken of bang zijn het onderwerp aan te kaarten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.