Mijn detransitie-verhaal — de duistere waarheid over genderdysforie
In deze video deelt een detransitioner haar volledige verhaal over haar transitie en de weg terug. Ze bespreekt hoe genderdysforie werd behandeld zonder
Over Alexander
In deze video vertelt Alexander, een detransitioner uit Noorwegen, voor het eerst openlijk zijn verhaal — zeven jaar nadat hij terugkeerde naar zijn oorspronkelijke geslacht. Lange tijd probeerde hij dit deel van zijn verleden te verbergen en een "normaal" leven te leiden, maar hij ontdekte dat daar na dit proces geen terugkeer naar is. Hij deelt zijn verhaal nu omdat hij ziet dat het aantal jonge mensen dat in transitie gaat toeneemt, en hij hoopt dat ten minste één persoon die zijn verhaal herkent — iemand die vroeg in een transitie zit of erover nadenkt — van gedachten verandert.
Pesten, identiteit en het ontstaan van dysforie
Alexander beschrijft een jeugd waarin hij zich nooit thuis voelde. Hij groeide op in een klein, macho dorp en werd vanaf zijn dertiende zwaar gepest, zowel fysiek als verbaal. Hij had lang haar, luisterde naar rock en metal en paste niet in de mal van een stereotiepe jongen. Hij werd voor van alles uitgemaakt en kreeg te horen dat hij nooit een "echte man" zou worden. Op een gegeven moment werd het pesten zo erg dat hij aan zelfdoding dacht. Hieruit groeide de overtuiging dat hij alleen geliefd en gewaardeerd zou kunnen worden als hij als vrouw geboren was. Rond zijn vijftiende kwam hij online in contact met de trans-gemeenschap en kreeg hij te horen dat hij genderdysforie had. Hij ziet zijn dysforie als een symptoom van trauma en een behoefte aan acceptatie, niet als iets aangeborens.
Behandeling, transitie en operatie
Alexander vertelt dat hij meermaals werd afgewezen door het nationale Rikshospitalet in Noorwegen, dat volgens hem juist goed is in het herkennen wanneer transitie niet de juiste keuze is. Buiten Noorwegen vond hij een seksuoloog die hem snel anti-androgenen en oestrogeen voorschreef. Hij beschrijft hoe hij sociaal in transitie ging en aanvankelijk tevreden leek, maar gaandeweg steeds nieuwe details aan zijn lichaam ging afkeuren — een vergelijking die hij trekt met de eindeloze cyclus van cosmetische ingrepen. Via een Noorse seksuoloog kwam er zonder veel vragen een aanbevelingsbrief voor een chirurg in Thailand, waar hij een operatie onderging. Hij vertelt openhartig en grafisch over de zware complicaties die volgden, waaronder langdurige problemen met plassen, pijn en bloedingen die volgens hem jaren aanhielden.
Bijwerkingen, detransitie en wat hij wil zien veranderen
Alexander beschrijft een sterke cognitieve achteruitgang tijdens het gebruik van oestrogeen — een hevige brain fog en geheugenverlies — die volgens hem pas verdween nadat hij stopte. Hij plaatst vraagtekens bij de effecten van hormonen op de hersenen en bekritiseert dat patiënten en ouders daar volgens hem onvoldoende over worden ingelicht. Zijn detransitie verliep geleidelijk en hij voltooide die naar eigen zeggen in 2016. Hij zegt nu in vrede te zijn met zichzelf, al draagt hij ook spijt, schaamte en het verdriet dat hij geen eigen kinderen kan krijgen. Hij benadrukt dat hij zelf zijn dysforie heeft overwonnen en pleit ervoor dat patiënten een echte keuze krijgen tussen transitie en therapie, en dat er meer dialoog komt tussen detransitioners en activisten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.