Dr. Michelle Cretella — genderdysforie bij kinderen, wetenschap, ethiek en controverse
Dr. Michelle Cretella, kinderarts en voorzitter van het American College of Pediatricians, bespreekt de wetenschappelijke feiten over genderdysforie bij
Over Dr. Michelle Cretella
Dr. Michelle Cretella is kinderarts en was voorzitter van het American College of Pediatricians. In deze Engelstalige lezing bespreekt zij genderdysforie bij kinderen vanuit zowel wetenschappelijk als ethisch perspectief. Haar centrale stelling is dat geneeskunde nooit in een politiek of moreel vacuüm plaatsvindt: wetenschap beschrijft wat is, maar bepaalt niet wat we zouden moeten doen. Vanuit die scheiding bekritiseert zij het affirmatieve behandelmodel voor kinderen, dat zij omschrijft als een verschuiving "van de geneeskunst naar geïnstitutionaliseerd kindermisbruik".
Sekse, gender en kinderlijke ontwikkeling
Cretella betoogt dat sekse een biologische realiteit is die zich in de baarmoeder declareert en niet bij de geboorte wordt "toegewezen". Zij onderscheidt dit van het woord "gender", dat volgens haar pas in de jaren vijftig in de medische literatuur op mensen werd toegepast. Ze wijst op de normale cognitieve ontwikkeling van kinderen: volgens het werk van Lawrence Kohlberg begrijpen jonge kinderen genderstabiliteit pas rond hun vierde en genderconstantie pas rond hun zevende. Een kind onder de zeven kan oprecht geloven dat iemand met lippenstift en een jurk van geslacht is veranderd. Tegen die achtergrond noemt zij lesmateriaal en activiteiten op scholen die genderfluïditeit introduceren bij zeer jonge kinderen schadelijk, en illustreert dit met voorbeelden van ouders die haar benaderden.
Wetenschappelijke bezwaren tegen het behandelmodel
Volgens Cretella tonen hersenstudies niets aan: ze zijn klein, niet gerepliceerd en momentopnamen, terwijl neuroplasticiteit laat zien dat gedrag de hersenstructuur kan veranderen in plaats van andersom. Ze verwijst naar tweelingstudies waaruit volgens haar blijkt dat eeneiige tweelingen slechts in 28 procent van de gevallen overeenkomen in transgenderidentiteit, wat wijst op een sterke invloed van factoren na de geboorte. Ze noemt psychopathologie bij ouders, autisme bij tieners en sociale besmetting als bijdragende factoren. Ook benadrukt zij dat een grote meerderheid van de kinderen hun biologische sekse aanvaardt na een natuurlijke puberteit, en verwijst naar de heranalyse door Singh en Zucker. Beoordelingen van onder meer Hayes Inc. en de Endocrine Society vond zij wat betreft de onderbouwing zwak.
Puberteitsremmers, hormonen en ethiek
Cretella stelt dat puberteitsremmers niet neutraal zijn: ze beïnvloeden de hersenontwikkeling, de botgroei en isoleren een kind van leeftijdsgenoten. Ze verwijst naar de enige langetermijnstudie waarin volgens haar honderd procent van de kinderen op remmers doorging naar cross-sekse-hormonen, wat zij een zichzelf vervullende uitkomst noemt. Ze somt gezondheidsrisico's op van oestrogeen en testosteron en wijst op sterilisatie en, bij meisjes, mastectomie op jonge leeftijd. Ze noemt gevallen waarin ouders onder druk worden gezet en waarin in echtscheidingszaken de medische beslissingsbevoegdheid aan de affirmatieve ouder werd toegekend. Tot slot betoogt zij dat dit geen wetenschappelijk debat is maar een botsing van wereldbeelden, waarbij zij een teleologische visie tegenover een radicaal autonomiedenken plaatst.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.