Mijn detransitieverhaal: de duistere waarheid over genderdysforie
Een detransitioner deelt het duistere en weinig besproken aspect van genderdysforie en zijn transitie, en reflecteert eerlijk op wat er werkelijk achter zijn genderidentificatie school. Hij bespreekt trauma, psychische problemen en hoe een zorgsysteem dat alleen bevestigde hem uiteindelijk heeft gefaald.
Over Alexander, een detransitioner uit Noorwegen
In deze Engelstalige video deelt Alexander zijn detransitieverhaal, zeven jaar nadat hij terugkeerde naar zijn oorspronkelijke geslacht. Hij vertelt dat hij lang heeft geprobeerd dit deel van zijn verleden weg te stoppen, en dat hij er nu pas openlijk over praat in de hoop iemand te bereiken die vroeg in een transitieproces zit of erover nadenkt. Hij groeide op in een klein Noors stadje met goede ouders en een normale jeugd, maar voelde zich een buitenstaander. Pas rond zijn veertiende, vijftiende jaar ontwikkelde hij genderdysforie.
Pesten, trauma en de wens om vrouw te zijn
Alexander beschrijft hoe hij in een macho-omgeving werd gepest omdat hij niet in het stereotype van een jongen paste: hij had lang haar, luisterde naar rock en metal en werd door klasgenoten als 'niet echt een man' weggezet. Het pesten werd zo zwaar dat hij aan zelfdoding dacht. Daaruit ontstond volgens hem het idee dat hij alleen geliefd en geaccepteerd kon worden als hij als vrouw geboren was. Hij raakt ervan overtuigd dat genderdysforie in zijn geval een symptoom was van onderliggend trauma en een behoefte aan acceptatie, niet iets aangeborens. Op zijn vijftiende kwam hij online in contact met een trans-gemeenschap die hem vertelde dat hij trans was en dat transitie de oplossing zou zijn.
Een zorgsysteem dat alleen bevestigde
Hij vertelt dat hij in Noorwegen meerdere keren werd afgewezen door de nationale genderkliniek (Rikshospitalet) en nooit een grondig psychologisch gesprek kreeg. Uiteindelijk kreeg hij buiten Noorwegen via een seksuoloog snel anti-androgenen en oestrogeen voorgeschreven, en op zijn negentiende (rond 2012) transitioneerde hij sociaal. Hij beschrijft hoe hij naar eigen zeggen kampte met ernstige 'brain fog' en een gevoel van verminderde cognitie tijdens het gebruik van oestrogeen, klachten die volgens hem na het stoppen verdwenen. Hij stelt dat patiënten en ouders volgens hem onvoldoende worden voorgelicht over mogelijke bijwerkingen, en bekritiseert artsen die volgens hem te snel bevestigen in plaats van onderliggende problemen behandelen.
Operatie, spijt en de weg terug
In 2014 onderging Alexander een operatie in Thailand, waar hij in de momenten ervoor sterke twijfels had. Hij beschrijft langdurige en pijnlijke complicaties en bloedingen die volgens hem jarenlang aanhielden. Bij het zien van het resultaat besefte hij dat hij nooit een vrouw zou kunnen zijn, waarna hij geleidelijk terugkeerde naar leven als man, een proces dat hij rond 2016 voltooide. Hij vertelt dat hij na de operatie meer kampte met depressie en schaamte, en dat hij bij therapeuten geen hulp vond die paste bij zijn situatie. Hij zegt dat genderdysforie volgens zijn eigen ervaring behandelbaar is en pleit voor meer dialoog tussen detransitioners en activisten, en voor zorg die onderliggend trauma serieus neemt. Hij vermoedt dat zijn verhaal niet alleen voor mannen herkenbaar is, maar ook voor meisjes en vrouwen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.