Dr. Miriam Grossman — hoe ouders hun kinderen beschermen tegen de gendergekte
Dr. Miriam Grossman is kinderpsychiater en auteur van het boek Lost in Trans Nation. In dit interview geeft ze ouders concrete handvatten voor hoe ze
Over Dr. Miriam Grossman
Dr. Miriam Grossman is kinderpsychiater en auteur van het boek Lost in Trans Nation. In dit interview richt ze zich rechtstreeks tot ouders en geeft ze concrete handvatten om hun kinderen te beschermen tegen genderideologie. Ze benadert het onderwerp vanuit haar klinische ervaring en vanuit de gedachte dat ouders een grondwettelijk recht hebben om de opvoeding, gezondheidszorg en geestelijke gezondheidszorg van hun kind te sturen. Een belangrijk deel van het boek bestaat uit praktische bijlagen die ouders kunnen gebruiken in gesprekken met scholen en hulpverleners.
De school proactief op de hoogte stellen
Grossman adviseert ouders om de school vroeg, zelfs al bij de kleuterklas, duidelijk te maken dat ze niet willen dat hun kind wordt blootgesteld aan genderideologie. Ouders zouden vooraf geïnformeerd willen worden wanneer dit in de les aan bod komt, en kunnen aangeven dat hun kind die les niet bijwoont en niet deelneemt aan clubs op school waar deze onderwerpen worden besproken. Ze benadrukt dat ouders geen toestemming hoeven te geven voor gesprekken met een schooldecaan of andere derden buiten hun medeweten om, en zeker niet voor een sociale transitie waarbij een nieuwe naam en voornaamwoorden worden gebruikt. Ze verwijst naar rechtszaken tegen scholen, in zowel meer progressieve als meer conservatieve Amerikaanse staten, waarin scholen dit voor ouders verborgen hielden en zo een wig dreven tussen kind en ouder.
Bijlagen: rechten, biologie en ouderervaringen
Het boek bevat volgens Grossman verschillende bijlagen, opgesteld met juristen, over de rechten van ouders en over de jeugdbescherming. Ze noemt dat jeugdbescherming in sommige gevallen wordt ingeschakeld bij gezinnen die niet meegaan in het narratief en bijvoorbeeld weigeren andere namen en voornaamwoorden te gebruiken of hun kind naar een genderkliniek te brengen, wat dan als emotionele mishandeling of medische verwaarlozing wordt bestempeld. Daarnaast biedt ze een bijlage met basisbiologie, bedoeld voor gewone ouders en niet op academisch niveau, zodat zij iets kunnen terugzeggen wanneer hun kind aan tafel beweert dat bepaalde claims net zo gewoon zijn als rood haar hebben. Ook is er een lijst met artikelen die ouders kunnen meenemen naar gesprekken met een schoolhoofd, decaan, therapeut of kinderarts, om de andere kant van het debat over genderbevestigende zorg te laten zien.
Een internationale ouderenquête en het gesprek thuis
Tijdens het schrijven hield Grossman een internationale enquête onder ouders die een kind hadden met genderverdriet. Ze vroeg hen wat ze achteraf hadden willen weten of doen voordat hun kind het onderwerp aansneed, en welke informatie ze met andere gezinnen zouden willen delen. Ze ontving naar eigen zeggen reacties van 500 ouders uit 17 landen en bundelde de meest waardevolle inzichten in een bijlage als advies van ouder tot ouder. Tot slot beschrijft ze hoe ouders het gesprek thuis kunnen voeren als een evenwichtsoefening: enerzijds laten merken dat ze het kind liefhebben en steunen, anderzijds duidelijk grenzen stellen, bijvoorbeeld door op dat moment geen andere naam of voornaamwoorden te gebruiken en geen afspraak bij een genderkliniek te maken. Haar kernboodschap is dat het kind de ouder nodig heeft en goedkeuring zoekt, dat het gesprek niet het moment is om te ruziën of cijfers op te zoeken, en dat ouders kunnen voorleven dat grote meningsverschillen mogelijk zijn zonder de liefdevolle band te verliezen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.