Dr. Miriam Grossman — genderaffirmatieve zorg maakt van kinderen levenslange patiënten
Dr. Miriam Grossman bespreekt in dit interview een van haar kernkritiekpunten op de genderaffirmatieve zorg — dat deze benadering kinderen omvormt tot
Over Dr. Miriam Grossman
Dr. Miriam Grossman is kinder- en jeugdpsychiater en auteur van het boek Lost in Trans Nation: A Child Psychiatrist's Guide Out of the Madness. In dit gesprek met Jan Jekielek voor American Thought Leaders vertelt ze hoe ze ongeveer vijftien jaar geleden bij dit onderwerp betrokken raakte. Tijdens haar studie van seksuele voorlichting stuitte ze op materiaal dat stelde dat de tweedeling man-vrouw onjuist en onderdrukkend zou zijn. Als psychiater vond ze die ideeën verontrustend en destabiliserend, en al in 2009 waarschuwde ze in een eerder boek dat dit slecht zou uitpakken voor kinderen. Volgens haar is de huidige situatie geen plotselinge ontwikkeling, maar iets dat zich over vijftien jaar stap voor stap heeft voltrokken.
Drie vormen van genderdysforie
Grossman beschrijft genderdysforie als een symptoom, dat zij vergelijkt met koorts: het kan vele verschillende oorzaken hebben en vraagt daarom om onderzoek naar de bron, niet om één standaardbehandeling. Van oudsher onderscheidde de psychiatrie twee groepen: jonge jongens met genderdysforie die al voor de puberteit begon (waarbij volgens haar het merendeel de dysforie ontgroeit als zij met een afwachtende benadering door de puberteit gaan, en velen homoseksueel of lesbisch blijken), en heteroseksuele mannen van middelbare leeftijd. Nieuw is een derde groep, ontstaan in de afgelopen acht tot tien jaar: een sterke toename onder tienermeisjes, vaak met bestaande psychiatrische problematiek zoals autisme, angst, depressie en trauma, die veel tijd online doorbrachten. Deze groep werd in 2018 voor het eerst beschreven door onderzoeker Lisa Littman van Brown University.
Medicalisering en de roep om voorzichtigheid
Grossman wijst erop dat landen als Zweden en Engeland, en medische groepen in onder meer Frankrijk, Nieuw-Zeeland en Australië, oproepen tot voorzichtigheid omdat er onvoldoende gegevens zijn over deze nieuwe groep. Ze noemt een Zweedse zaak waarin een meisje na enkele jaren puberteitsremmers osteoporose en wervelbreuken ontwikkelde; het ziekenhuis bood excuses aan en dit leidde tot een herziening van het behandelprotocol. Ze beschrijft de behandelroute als een lopende band: vrijwel alle kinderen die aan puberteitsremmers beginnen, gaan door naar geslachtshormonen. Ze benadrukt dat geslacht bij de conceptie ontstaat en in elke cel met een kern aanwezig is. Wat deze kinderen volgens haar nodig hebben is psychotherapie, om te onderzoeken waar de nieuwe identiteit vandaan komt en waarvoor die een oplossing zou zijn.
Levenslange patiënten en advies aan ouders
Een kernpunt van Grossman is dat kinderen die genderaffirmatieve zorg ondergaan levenslange patiënten worden, afhankelijk van medicatie. Ze bekritiseert eufemismen als "top surgery" voor borstamputatie, en verwijst naar detransitioner Chloe Cole, die op haar vijftiende een dubbele mastectomie onderging. Grossman vergelijkt het veranderen van het lichaam om emotionele problemen te behandelen met lobotomieën uit het verleden. Aan ouders geeft ze het advies om kinderen vroeg biologische kennis bij te brengen, om hun internetgebruik te bewaken, om scholen vooraf op de hoogte te stellen van hun grenzen, en om hun rechten te kennen rond onderwijs, zorg en jeugdbescherming. In haar boek deelt ze bijlagen van juristen en input uit een internationale enquête onder 500 ouders uit 17 landen. Ze noemt de huidige situatie een door mensen veroorzaakte ramp, en hoopt met haar boek nodeloos lijden te voorkomen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.