Dr. Miriam Grossman — hoe sociale besmetting genderdysforie verspreidt
Dr. Miriam Grossman analyseert in dit interview het fenomeen van sociale besmetting als verklaring voor de enorme toename van genderdysforie bij
Over Dr. Miriam Grossman
In dit interview spreekt congreslid Dan Crenshaw met Dr. Miriam Grossman, kinderpsychiater. Grossman vertelt dat zij dit onderwerp al rond 2008 en 2009 tegenkwam bij het onderzoek voor haar boek over seksuele voorlichting, en dat zij toen al voor de gevolgen waarschuwde. Inmiddels ziet zij in haar praktijk vrijwel uitsluitend jongeren en gezinnen die met dit thema worstelen. Beiden traden eerder op als getuige tijdens een hoorzitting van de Energy and Commerce Committee in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, waar gendertransities bij kinderen ter sprake kwamen. Grossman schreef hierover het boek "Lost in Trans Nation", bedoeld als gids voor ouders.
Sociale besmetting bij tienermeisjes
Grossman beschrijft de sterke toename van genderdysforie als een vorm van sociale besmetting: een verschijnsel waarbij gevoelens, overtuigingen of gedrag zich verspreiden binnen een sociale groep. Tienermeisjes zijn daar volgens haar bijzonder vatbaar voor. Zo'n besmetting kan onschuldig zijn, zoals een bepaalde haardracht of kledingstijl, maar ook ernstig, zoals eetstoornissen of zelfbeschadiging. Zij maakt onderscheid tussen verschillende groepen en richt zich specifiek op jongeren die de adolescentie ingaan of jongvolwassen zijn, zonder eerdere voorgeschiedenis van ongemak met hun geslacht. Hierbij verwijst zij naar de term rapid onset gender dysphoria (ROGD), die volgens haar werd geïntroduceerd door onderzoeker Lisa Littman van Brown University. Grossman wijst erop dat er twintig jaar geleden wereldwijd slechts enkele klinieken waren (in Toronto, Londen en Amsterdam) omdat dergelijke gevallen toen zeldzaam waren.
Onderliggende problemen en kritiek op het bewijs
Veel van deze jongeren kampen volgens Grossman met andere psychische en emotionele problemen: angst, depressie, een voorgeschiedenis van trauma of een plek op het autismespectrum. Zij worden in haar woorden geleid naar de gedachte dat hun klachten voortkomen uit "het verkeerde lichaam". Grossman is kritisch op het wetenschappelijke onderbouwing voor medische interventies: studies zouden vaak kort van duur zijn, controlegroepen ontbreken en steekproeven zijn niet altijd representatief. Ook bestrijdt zij het veelgehoorde argument dat jongeren zonder zogenoemde gender affirming care suïcide zouden plegen; zij stelt dat er geen bewijs is dat transitie het suïciderisico verlaagt. Ze verwijst naar Europese landen zoals het Verenigd Koninkrijk, Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken, die de toegang tot deze behandelingen volgens haar sterk hebben ingeperkt.
Wat ouders en scholen kunnen doen
Grossman benadrukt dat ouders volgens haar het recht hebben om de opvoeding en het onderwijs van hun kinderen te sturen. Zij raadt aan scholen schriftelijk op de hoogte te stellen dat een gezin geen toestemming geeft voor blootstelling aan genderideologie of voor een sociale transitie van het kind. Op haar website is daarvoor een formulier te downloaden. Verder pleit zij ervoor kinderen vroeg voor te bereiden, zodat zij met hun vragen eerst naar hun ouders komen. In het gesprek komt ook de geschiedenis van het begrip genderidentiteit aan bod, waarbij Grossman verwijst naar de psycholoog John Money en de zaak van Bruce Reimer, beschreven in het boek "As Nature Made Him" van John Colapinto.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.