"Transofobie" en censuur — Nina Paley bij Benjamin Boyce
In dit interview met Benjamin Boyce legt Nina Paley uit hoe ze vanwege haar genderkritische standpunten als "transfoob" werd gelabeld en hoe dat haar werk en publieke aanwezigheid beïnvloedde. Ze analyseert hoe censuur en sociale druk sceptische stemmen het zwijgen opleggen. Paley is als animatiekunstenares een onverwachte maar scherpe stem in dit debat.
Over Nina Paley
Nina Paley is animatiekunstenares en filmmaker, bekend van onder meer Sita Sings the Blues en haar latere film Seder-Masochism, een geanimeerde musical over het Exodus-verhaal en de oorsprong van de Abrahamitische tradities. In dit gesprek met Benjamin Boyce vertelt ze hoe ze als "transfoob" werd bestempeld nadat ze op sociale media stelde dat penissen mannelijke lichaamsdelen zijn en dat een vrouw een volwassen menselijk vrouwtje is. Hoewel haar films niets met dit thema te maken hebben, raakte haar werk geblokkeerd: vertoningen werden afgezegd en ze voelt zich niet meer vrij om zich in haar woonplaats te bewegen.
Censuur en de macht van de mob
Paley beschrijft hoe een klein aantal activisten een grote impact kan hebben. Toen een geplande vertoning van haar film werd afgeblazen nadat activisten online opriepen haar werk te boycotten, gaf de locatie meteen toe. Volgens haar werkt dat toegeven averechts: het geeft de groep een gevoel van macht, waarna de beschuldigingen steeds verder escaleren. Wat begon met het label "transfoob" groeide volgens haar uit tot aantijgingen als witte suprematist en eugenicus. Ze vergelijkt dit met primitief mob-gedrag en heksenjachten, waarbij iemand wordt geïsoleerd, belogen en als doelwit gekozen. Haar essays waarin ze haar standpunten helder uitlegt, maken volgens haar geen enkel verschil.
Sekse, gender en radicaal-feministische analyse
Paley put uit wat ze radicaal-feministische analyse noemt, zonder zich per se als feminist te willen identificeren. Ze maakt onderscheid tussen sekse als biologische realiteit en gender als de rollen en stereotypen die op basis van sekse aan mensen worden opgelegd. Ze pleit ervoor dat iedereen vrij is om zich te kleden en te gedragen zoals hij of zij wil, maar wijst erop dat mensen niet kunnen worden gedwongen anderen op een bepaalde manier te benoemen. Volgens haar is "vrouw betekent volwassen menselijk vrouwtje" een feitelijke uitspraak die geworteld is in waarneembare werkelijkheid, vergelijkbaar met Winston Smith in 1984 die vasthoudt dat twee plus twee vier is. Voorzieningen zoals vrouwengevangenissen en opvang voor slachtoffers van geweld moeten volgens haar op sekse gescheiden blijven.
Identiteit, internet en religie
Paley plaatst de discussie in een bredere context van sociale media en internetverslaving. Ze stelt dat veel mensen vervreemd zijn geraakt van de fysieke werkelijkheid doordat hun identiteit online ontstaat via tekst en beelden. Ze omschrijft identiteit als "het gecommodificeerde zelf" en neemt afstand van sociale media om weer op papier te lezen en te schrijven. Een van haar kernformuleringen luidt: ik respecteer je menselijkheid, niet je identiteit. Het moderne trans-activisme ziet ze als een soort religie, met een onkenbare innerlijke ziel en het bestraffen van wie niet meegaat. Daaruit volgt haar voorstel om bescherming voor transmensen te baseren op bestaande wetten rond religieuze expressie in plaats van op sekse, omdat het vermengen van gender-identiteit met sekse juridisch tot problemen leidt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.