No Way Back: de detransitioner documentaire
No Way Back: de detransitioner documentaire
Over de documentaire en de sprekers
Deze opname is een watch-party met aansluitende Q&A van M4LU (Moms for Liberty University), waarin de documentaire No Way Back: The Reality of Gender-Affirming Care wordt besproken. Te gast zijn Joey Brite en Stephanie Winn. Brite vertelt dat ze in 2021 landelijke protesten bij genderklinieken op gang bracht en in 2022 samen met een bezorgde moeder, de producent van de film, aan deze documentaire begon te werken. Het project heette aanvankelijk Affirmation Generation en kreeg later de titel No Way Back. Stephanie Winn is volgens de presentatie een licensed marriage and family therapist, presentator van de podcast You Must Be Some Kind of Therapist en associate producer van de film. In de uitzending wordt benadrukt dat de film is gemaakt door mensen die zichzelf omschrijven als levenslange Democraten van de westkust, wat volgens de gasten laat zien dat kritiek op genderbevestigende zorg geen partijpolitieke kwestie is.
Een culturele verschuiving van binnenuit gezien
Brite beschrijft hoe ze vanaf de late jaren tachtig en negentig zag dat de lesbische gemeenschap die ze kende veranderde. Ze vertelt dat vriendinnen geld inzamelden voor wat zij "top surgery" noemden en dat taal verschoof: women's studies werd gender studies, lesbisch en homo werd "queer". Wie vragen stelde, werd volgens haar het zwijgen opgelegd. Winn herkent een vergelijkbare verschuiving in de geestelijke gezondheidszorg tussen ongeveer 2010 en 2020, met meer jongeren met genderverwante stress in haar praktijk. Ze vertelt dat ze in 2017 een training kreeg om gender te affirmeren en daarin meeging, tot ze rond 2020 over detransitioners hoorde en haar twijfels begon te volgen.
Psychologie, taal en de zorg voor ouders
Winn bespreekt het idee dat jongeren geloven dat een ingreep aan het lichaam hun innerlijke pijn zal oplossen, terwijl de dysforie zich daarna vaak verplaatst naar een ander lichaamsdeel. Ze verwijst naar het begrip "symbolische equivalentie" uit een podcastaflevering met Yakov Fonarov: het verwarren van een lichaamsdeel met het werkelijke, onderliggende probleem. Beide gasten benadrukken hoe belangrijk taal is en dat het overnemen van bepaalde termen volgens hen een geloofssysteem bevestigt. Winn vertelt dat ze haar therapiepraktijk afbouwde en zich nu richt op het coachen van ouders, onder meer via een cursus die ze ROGD Repair noemt. Beiden roepen op tot meer mededogen, ook richting therapeuten en ouders die zich realiseren dat ze iets willen herzien.
Vragen uit het publiek
In de Q&A komen vragen aan bod over wat je kunt doen in een staat die volgens de vraagstellers genderbevestigende zorg blijft promoten, waarom deze behandelingen zo snel ingang vonden in de zorg, en hoe iemand kan bijdragen aan documentaires. De gasten noemen rechtszaken, het aanspreken van schoolbesturen en het delen van persoonlijke verhalen via podcasts en kleinere kanalen. Winn nuanceert dat er volgens haar geen brede acceptatie in de medische wereld is, maar eerder een klimaat van angst; ze verwijst naar artsen die in de film aan het woord komen. De aflevering sluit af met praktische verwijzingen, waaronder rogrepair.com en de podcast van Winn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.