Dr. Patrick Hunter — kinderarts onthult gevaren, leugens en censuur achter transgenderideologie
Kinderarts Dr. Patrick Hunter deelt in dit exclusieve interview de gevaren, leugens en censuur die hij heeft waargenomen in de transgenderideologie.
Over Dr. Patrick Hunter
Dr. Patrick Hunter is kinderarts en lid van de Florida Board of Medicine, volgens hem het eerste en enige medische bestuursorgaan in de Verenigde Staten met een beleid dat zich verzet tegen transitie bij jongeren. In dit interview benadrukt hij dat hij voor zichzelf spreekt als bezorgde kinderarts en vader, en niet namens de Board of Medicine of de staat Florida. Hij vertelt dat hij vanaf 2015 in zijn praktijk kinderen begon te zien die zich met het andere geslacht identificeerden — iets wat hij in de twee tot drie decennia daarvoor nooit bij kinderen had meegemaakt. Vanuit zijn belofte om kinderen te helpen, verzet hij zich tegen wat hij omschrijft als een ideologie die kinderen schaadt en die volgens hem niet op wetenschap is gebaseerd.
Schade aan kinderen en jongeren
Hunter zegt door de jaren heen honderden kinderen, jongeren en volwassenen te kennen die naar zijn overtuiging door deze ideologie zijn beschadigd, sommigen heeft hij thuis ontmoet. Hij wijst zowel op lichamelijke als psychologische schade. De lichamelijke gevolgen van hormonen en operaties noemt hij onomkeerbaar: een verwijderde borst of geslachtsdeel kan niet worden teruggeplaatst. Daarnaast spreekt hij over psychologische schade en de woede die deze jongeren volgens hem terecht voelen omdat ze zijn voorgelogen door de medische professie. Hij verbindt deze combinatie van woede, schade en onderliggende psychische problemen aan zijn vrees voor geweld, en verwijst in dat verband naar de schietpartij bij de Annunciation Church and School in Minneapolis en een eerder incident in Nashville. Hij benadrukt dat hij geweld niet vergoelijkt, maar legt een deel van de verantwoordelijkheid bij de medische beroepsgroep.
Onderdrukt bewijs en censuur
Hunter stelt dat de World Professional Association of Transgender Health (WPATH), onder leiding van voormalig voorzitter Eli Coleman, oneerlijk is geweest. Volgens hem gaf WPATH de Johns Hopkins University opdracht tot systematische literatuuronderzoeken naar het bewijs, en zou Johns Hopkins hebben geconcludeerd dat er weinig tot geen bewijs is dat deze zorg bij kinderen en jongeren ondersteunt. Hij beweert dat WPATH deze informatie achterhield en publicatie tegenhield. Daarnaast vertelt hij over zijn ervaringen met de American Academy of Pediatrics (AAP): in 2023 woonde hij met een groep artsen en detransitioners hun congres bij, waar zij volgens hem niet welkom waren maar wel mochten blijven; in 2024 zou een soortgelijke groep door de beveiliging uit de vendor hall zijn verwijderd, ondanks dat zij voor een stand hadden betaald.
Intimidatie, politiek en wat ouders kunnen doen
Hunter beschrijft een klimaat van angst en intimidatie dat volgens hem bedoeld is om bezorgde stemmen het zwijgen op te leggen, zowel binnen medische bijeenkomsten als in de bredere samenleving. Hij benadrukt dat dit voor hem geen links-rechtskwestie is maar een kwestie van goed of fout, en verwijst naar wat hij ziet als aanwijzingen die teruggaan tot de jaren zeventig dat hier ook politiek meespeelt. Hij gelooft dat het tij keert en dat het publiek inziet dat dit moet stoppen. Op de vraag wat nodig is, antwoordt hij dat ouders moeten opstaan tegen scholen en artsen die hierop aandringen. Voor meer informatie verwijst hij naar de Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM), die volgens hem gericht is op clinici en onderzoekers maar waar ook ouders veel kunnen leren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.