Paula Scanlan over biologische sekseverschillen bij de High Noon-conferentie
Paula Scanlan betoogt dat het erkennen van biologische sekseverschillen essentieel is voor de bescherming van vrouwensport.
Over Paula Scanlan
Paula Scanlan is een voormalig zwemster en afgestudeerde van de University of Pennsylvania (UPenn). In dit gesprek bij de podcast High Noon van de Independent Women's Forum vertelt ze hoe ze als kind via het zwembad van de plaatselijke YMCA in haar woonplaats met zwemmen begon, het vanaf haar twaalfde serieus oppakte en uiteindelijk op Penn ging zwemmen. Ze deelt haar ervaring rond een teamgenoot die als biologische man overstapte naar het vrouwenteam, en legt uit waarom ze zich samen met medezwemster Riley Gaines is gaan uitspreken over biologische sekse in de vrouwensport.
Een teamgenoot stapt over naar het vrouwenteam
Scanlan beschrijft hoe het onderwerp voor haar tweede studiejaar nog niet speelde, totdat het team in een aparte bijeenkomst te horen kreeg dat Will Thomas, lid van het mannenteam, zou transitioneren en als Leah naar het vrouwenteam zou overstappen. De aankondiging duurde nog geen vijf minuten en de eerste reactie was overwegend feliciterend. Toch begon Scanlan zelf onderzoek te doen: ze las de regels van de NCAA en bestudeerde wat er bekend is over testosteron en sportprestaties. Volgens haar bleef het onduidelijk in welke mate een verlaagd testosterongehalte het prestatievermogen werkelijk beïnvloedt, wat haar zorgen baarde.
Onuitgesproken bezwaren en druk om te zwijgen
In de video vertelt Scanlan dat veel teamgenoten in een-op-een-gesprekken hun twijfels deelden, bijvoorbeeld over een asterisk bij records of het buiten mededinging laten meedoen, terwijl dezelfde mensen zich in groepsverband juist steunend uitlieten. Naarmate de media-aandacht groeide, riep volgens haar de atletiekafdeling het vrouwenteam bijeen met onder meer mensen van het LGBT-centrum en de psychologische dienst. De boodschap was dat niet met de pers gepraat moest worden, dat de deelname van haar teamgenoot niet ter discussie stond en dat wie er moeite mee had gebruik kon maken van psychologische hulp. Scanlan ervoer dat laatste als de suggestie dat zij her-opgevoed moest worden, een patroon dat ze vergelijkt met methoden uit autoritaire regimes waarover ze via haar familie verhalen hoorde.
Van anonieme opiniestuk naar openlijk spreken
Scanlan gaf eerst anoniem een interview, deels om te voorkomen dat het beeld zou ontstaan dat de zwemsters het er allemaal mee eens waren. Daarna werkte ze aan een ingezonden stuk voor de universiteitskrant. Volgens haar werd de tekst keer op keer afgezwakt, zonder haar toestemming ingekort en uiteindelijk binnen enkele uren na publicatie weer ingetrokken, terwijl een tegenovergesteld stuk wel bleef staan. Ze beschrijft hoe ze na het uitkomen van haar identiteit boze berichten van teamgenoten kreeg en zelfs ziek werd van de stress. Pas later, mede door de verhalen van andere sporters, besloot ze openlijk onder haar eigen naam te spreken.
Vrouwensport, vrije meningsuiting en bredere vrouwenruimtes
Scanlan betoogt dat organisaties vrouwen moeten beschermen als ze vrouwensport willen houden, en koppelt de kwestie aan vrije meningsuiting. Ze ziet de sport als de plek waar biologische verschillen het zichtbaarst zijn, en denkt dat winst daar als precedent kan dienen voor andere vrouwenruimtes zoals kleedkamers, gevangenissen en sanitaire voorzieningen, die zich meer achter gesloten deuren afspelen. Ze beschrijft hoe het isolement haar het gevoel gaf gek te worden door iets te benoemen wat zij voor de hand liggend acht, en hoopt dat meer atletes zich durven uitspreken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.