Dr. Paul McHugh — waarom Johns Hopkins genderchirurgie herstartte na sluiting
Dr. Paul McHugh, de legendarische Johns Hopkins-psychiater die de genderkliniek daar sloot op basis van wetenschappelijke bezwaren, bespreekt waarom de
Over Paul McHugh
Paul McHugh was 25 jaar lang Henry Phipps-hoogleraar en hoofd psychiatrie aan Johns Hopkins. In dit gesprek met Stella, Mia en de organisatie achter de Bigger Picture-conferentie blikt hij op 94-jarige leeftijd terug op de hele ontwikkeling die hij van nabij meemaakte. Al voordat hij naar Hopkins kwam, toen hij voorzitter psychiatrie was in Oregon, had hij twijfels bij de chirurgische behandelingen die daar door Ira Paulie werden voorgesteld. McHugh benadrukt nadrukkelijk dat dit zijn eigen ideeën zijn en niet die van Johns Hopkins University of de medische faculteit.
Sluiting en heropening van de kliniek
Volgens McHugh werden de operaties oorspronkelijk niet gedaan vanuit de overtuiging dat men van deze mensen vrouwen maakte, maar in de hoop hen te helpen gelukkiger en succesvoller te leven. Toen onderzoek van onder anderen Meyer liet zien dat patiënten na verloop van tijd niet gelukkiger of succesvoller waren in werk en relaties, ontstond er twijfel: waar zat de winst? Dat leidde tot het stoppen van die behandelvorm. McHugh wijst erop dat het onderzoek aan Hopkins gewoon doorging in de seksuele kliniek. Hij vertelt dat Hopkins later opnieuw begon met opereren, niet omdat de psychiatrie-afdeling van gedachten was veranderd, maar omdat plastisch chirurgen zagen dat dit elders in het land een winstgevende praktijk was geworden. Hij noemt het commerciële motief belangrijk, al niet het enige.
Idee versus feit, en de overgewaardeerde idee
De kern van het probleem vat McHugh telkens samen in één vraag: moet het psychologische idee van iemands sekse voorrang krijgen op het lichamelijke feit wanneer die twee uiteenlopen? Volgens hem is het de taak van een psychiater om met ideeën te werken in plaats van met het lichaam, en plaatste het bevestigen van een idee in plaats van een feit de zaken op hun kop. Hij beschrijft transgenderidentiteit als een "overgewaardeerde idee" (extreme overvalued idea), een begrip dat hij ontleent aan onder anderen Wernicke en Penrose. Anders dan een waan wordt zo'n idee door velen gedeeld en kan het een hele samenleving in zijn greep krijgen. Als historische voorbeelden noemt hij antisemitisme en anorexia nervosa. Met verwijzing naar Lionel Penrose schetst hij fasen waarin zulke rages verlopen, van een latente en explosieve fase naar verzadiging, immuniteit en stagnatie; hij plaatst de huidige situatie rond de verzadigingsfase.
John Money, WPATH en de instituties
McHugh noemt John Money een begaafd man die naar zijn oordeel de weg kwijtraakte. Hij vertelt over conflicten over diens onderwijs aan medisch studenten. Hij verwijst ook naar een New York Times-podcast (The Protocol) en naar Marci Bowers, oud-voorzitter van WPATH, die volgens McHugh de stilstand in genderonderzoek aan hem toeschreef; McHugh weerspreekt dat. Hij trekt een parallel met de eerdere golf rond multiple-persoonlijkheidsstoornis en hervonden herinneringen, en met het werk van de False Memory Syndrome Foundation en onderzoekers als Elizabeth Loftus. Tot slot bespreekt hij de veranderende diagnostische termen, van transseksualisme naar genderdysforie en gendero-incongruentie, en pleit hij voor een psychiatrie die aandoeningen begrijpt vanuit hun bronnen in plaats van alleen via een "veldgids" van symptomen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.