Prisha Mosley getuigt over het falen van de genderzorg
Prisha Mosley legt in een indringende getuigenis uit hoe ze als kwetsbaar kind medisch werd getransitioneerd zonder adequate psychologische screening, en
Over Prisha Mosley
Prisha Mosley is een detransitionerende vrouw die reist om haar getuigenis te delen met bestuursorganen. In deze video wordt haar getuigenis getoond en besproken. Mosley vertelt dat ze op haar vijftiende begon met een sociale transitie: ze veranderde illegaal haar naam, knipte haar haar, paste haar kleding aan en bond haar borsten af. Het afbinden veroorzaakte volgens haar blijvende schade aan haar rug en ribben. Ze beschrijft dat ze als kwetsbaar kind in aanraking kwam met een trans-gemeenschap die haar vond via een pro-anorexia-gemeenschap, en die haar aanmoedigde bij elke verandering met de belofte dat ze zichzelf zou genezen.
Beloofde genezing die uitbleef
Mosley vertelt dat haar werd verteld dat haar depressie, angst, PTSS, dwangstoornis en borderline allemaal zouden verdwijnen als ze zou transitioneren, maar dat dit niet waar bleek. Ze stelt dat dergelijke bijkomende aandoeningen vaak terzijde worden geschoven zodra een kind het woord gender uitspreekt. Volgens haar is het veranderen van het lichaam geen oplossing voor het lijden van de geest; ze vergelijkt deze aanpak met het verleden van lobotomieën. Vanaf haar zeventiende kreeg ze naar eigen zeggen hoge doses testosteron toegediend in een lichaam dat door anorexia verzwakt was.
Blijvende lichamelijke gevolgen
In haar getuigenis beschrijft Mosley ernstige en blijvende bijwerkingen die binnen dagen begonnen. Ze noemt aanhoudende pijn, chronische pijn door herverdeling van spier- en vetweefsel die haar vrouwelijke lichaamsbouw volgens haar niet kan dragen, en gewrichtspijn. Ze vertelt dat ze haar zangstem verloor en dat zelfs langdurig spreken pijnlijk werd. Ook stelt ze dat ze hoogstwaarschijnlijk onvruchtbaar is en dat artsen haar sinds haar detransitie hebben laten vallen. Ze beschrijft dat ze, kort na een verkrachting, te getraumatiseerd en te jong was om de gevolgen voor het krijgen van kinderen te overzien, en dat haar artsen en therapeuten haar ouders volgens haar onder druk zetten om het traject te versnellen.
Operatie en oproep aan de politiek
Een jaar na de start van de hormonen werden haar borsten verwijderd, een ingreep die ze als zeer traumatiserend beschrijft. Ze stelt dat borstreconstructie nog meerdere operaties zou vergen en haar niet kan teruggeven wat ze verloor. Mosley roept op om wetgeving te steunen die kinderen beschermt tegen wat zij zogenaamde gender-affirmerende zorg noemt; ze wil de laatste zijn die op deze manier lijdt. In de bespreking na de getuigenis benadrukken de sprekers dat zij deze jongeren als slachtoffers van een ideologie zien en oproepen om de kinderen niet te demoniseren, maar de verantwoordelijkheid te leggen bij de volwassenen, artsen, therapeuten en scholen om hen heen. Daarbij wordt ook gewezen op verhalen waarin ouders onder druk zouden zijn gezet met de boodschap dat hun kind anders mogelijk suïcide zou plegen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.