Prisha Mosley — verwoestend getuigenis over artsen die haar verlieten na detransitie
Prisha Mosley geeft in dit getuigenis een verwoestend verslag van hoe artsen haar jarenlang medisch behandelden als kind en haar vervolgens volledig in de
Over Prisha Mosley
Prisha Mosley is een gedetransitioneerde vrouw die in deze video haar getuigenis aflegt voor een bestuurlijk orgaan. Ze reist het land door om beleidsmakers te vertellen wat haar medische transitie als kind met haar heeft gedaan. De opname werd gedeeld door Gabrielle Clark en becommentarieerd in een livestream, omdat de spreker het belangrijk vond dat zoveel mogelijk mensen het verhaal zouden zien en delen. Prisha vertelt dat ze haar sociale transitie begon op haar vijftiende: ze veranderde illegaal haar naam, knipte haar haar, paste haar kleding aan en bond haar borsten af, wat blijvende schade aan haar rug en ribben veroorzaakte.
Een kwetsbaar kind onder druk
Prisha beschrijft hoe ze als kwetsbare tiener werd gevonden via een pro-anorexia-gemeenschap en vervolgens werd binnengehaald door een online trans-gemeenschap, die haar aanmoedigde bij elke verandering en haar voorhield dat ze zichzelf zo zou genezen. Ze kreeg te horen dat haar depressie, angst, PTSS, dwangstoornis en borderline zouden verdwijnen als ze zou transitioneren, maar dat bleek niet waar. Volgens haar worden onderliggende problemen vaak terzijde geschoven zodra een kind het woord "gender" uitspreekt. Het veranderen van het lichaam, stelt ze, is geen genezing voor het lijden van de geest. Ze vertelt dat haar artsen en therapeuten haar ouders onder druk zetten om haar versneld richting levenslange medicalisering te leiden, kort nadat ze een verkrachting had meegemaakt en naar eigen zeggen te getraumatiseerd en te jong was om de gevolgen te overzien.
Blijvende lichamelijke gevolgen
In haar getuigenis somt Prisha de gevolgen van de behandeling op. Vanaf haar zeventiende kreeg ze hoge doses testosteron toegediend in haar ondervoede lichaam, met ernstige en blijvende bijwerkingen die binnen dagen begonnen. Ze beschrijft pijn die in de loop van maanden toenam en die volgens haar permanent is. Ze vertelt over chronische pijn doordat spier- en vetweefsel zich anders verdeelden dan haar lichaamsbouw kan dragen, over gewrichtspijn, en over het verlies van haar zangstem, iets wat haar veel vreugde gaf. Eén jaar na het starten met hormonen werden haar gezonde borsten verwijderd; ze noemt deze operatie en de gevolgen ervan diep traumatisch. Ze zegt hoogstwaarschijnlijk onvruchtbaar te zijn en vertelt dat geen enkele arts haar nog wil behandelen sinds ze begon te detransitioneren.
Een oproep aan beleidsmakers
Prisha roept de aanwezige beleidsmakers op te stemmen voor een wetsvoorstel dat kinderen beschermt tegen zogenoemde gender-affirmerende zorg. Ze zegt de laatste persoon te willen zijn die op deze manier lijdt en vraagt om geen ander kwetsbaar, psychisch belast kind een levenslange medische patiënt te laten worden. In de begeleidende reactie benadrukt de spreker dat de boodschap niet is om de kinderen of jongeren zelf te bespotten, maar om de ideologie en de volwassenen ter verantwoording te roepen: de artsen, therapeuten, scholen en soms ook de ouders. Volgens de spreker raakt vooral het gegeven dat artsen Prisha nu in de steek laten, en dat ouders onder druk werden gezet met de boodschap dat hun kind anders mogelijk suïcide zou plegen. De oproep luidt om deze verhalen te blijven delen en de getroffenen als mensen te blijven behandelen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.