Mogen puberteitsblokkades ooit worden ingezet bij kinderen met genderdysforie?
Tijdens de internationale Genspect-conferentie in Lissabon wordt kritisch bekeken of puberteitsblokkades ooit gerechtvaardigd zijn bij kinderen met
Over deze paneldiscussie
Deze opname is een paneldiscussie van de Genspect-conferentie, geleid door Stella O'Malley. De centrale vraag luidt: zouden puberteitsblokkers ooit ingezet mogen worden bij kinderen met genderdysforie, en zo niet, wat zou er dan in de plaats moeten komen? Aan tafel zitten Michael Biggs, Ken Zucker en Malcolm, die ieder vanuit een eigen invalshoek antwoorden. Na de inleidende ronde volgt een vragenronde met het publiek, waaronder een klinisch psycholoog, deelnemers uit Finland en Ierland en detransitioner Helena Kirschner.
Drie uiteenlopende standpunten
Michael Biggs neemt een pragmatisch standpunt in: omdat puberteitsblokkers breed worden gebruikt en ook buiten het reguliere zorgsysteem verkrijgbaar zijn, bepleit hij dat een openbaar gezondheidssysteem ze alleen zou verstrekken binnen een gerandomiseerde klinische trial, met echt geïnformeerde toestemming. Hij verwijst naar de Tavistock-trial, waar volgens hem de patiënteninformatie de nadelen minder duidelijk weergaf dan het onderzoeksprotocol, en noemt het voorbeeld dat jongens niet werd verteld dat latere genitale chirurgie moeilijker zou worden. Ken Zucker beschrijft zichzelf als "radicale centrist": geen aanpak die voor iedereen geldt. Hij pleit voor een grondige beoordeling vóór een definitieve beslissing en is tegen het voorschrijven van hormonen na een kort consult. Malcolm, die spreekt vanuit een homo-organisatie en als maker van wetenschapsdocumentaires, uit een sterke voorkeur om geen enkel kind blokkers te geven; hij vergelijkt het met het idee dat puberteit eerder de oplossing dan de oorzaak van genderdysforie zou zijn.
Twijfels over bewijs en haalbaarheid
De panelleden wegen of een gerandomiseerde trial überhaupt uitvoerbaar is. Zucker betwijfelt dat gezinnen instemmen met loting tussen wel of geen blokkers, maar oppert dat lange wachtlijsten kunnen dienen om vergelijkingsgegevens te verzamelen. Malcolm vraagt zich af of een betekenisvolle trial mogelijk is wanneer juist de meest vastberaden ouders niet meedoen, en uit kritiek op gepolitiseerde onderzoekspublicaties. Er komt ook ter sprake dat een vroege claim over een "transseksueel brein" als biologische basis nooit is gerepliceerd. Zucker bespreekt verder het Nederlandse protocol, het verschil tussen vroege en late aanvang, en het nieuwe fenomeen dat in het Engels "rapid onset gender dysphoria" wordt genoemd, dat volgens hem nader begrip vraagt.
Vragen uit het publiek
In de vragenronde wordt het onderscheid tussen "beter worden" en "zich beter voelen" in psychotherapie aangekaart, en de vraag of de geneeskunde dat onderscheid heeft losgelaten. Zucker benadrukt dat adolescenten sterk verschillen in hoe ontvankelijk ze zijn voor therapie. Een deelnemer uit Finland wijst erop dat kinderen en adolescenten wezenlijk verschillen en dat het uitstellen van de puberteit gevolgen kan hebben voor latere seksualiteit. Detransitioner Helena Kirschner stelt de vraag of het ooit ethisch is om bijwerkingen zoals onvruchtbaarheid bij een eerder gezonde patiënt teweeg te brengen. Het panel sluit af met de erkenning dat er meer vragen dan antwoorden zijn, wat volgens O'Malley ook de opzet van de conferentie is.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.