Dr. Quentin Van Meter — van John Money naar moderne genderklinieken
Dr. Quentin Van Meter, kinderendocrinoloog en criticus van genderzorg voor minderjarigen, traceert in dit gesprek hoe de ideeën van de omstreden
Over Dr. Quentin Van Meter
Dr. Quentin Van Meter is kinderendocrinoloog en een uitgesproken criticus van de medische behandeling van genderdysforie bij minderjarigen. In dit gesprek met Stella O'Malley en Mia Hughes (die de WPATH Files schreef) traceert hij de lijn van de vroege experimenten van John Money en Harry Benjamin naar de hedendaagse genderkliniekpraktijk. Hij vertelt dat hij al in 2018 een lezing gaf waarin hij WPATH omschreef als een cultachtige, religieuze groep met een bibliografie die hij weinig wetenschappelijke waarde toekende. Van Meter verbindt zijn kritiek aan tientallen jaren ervaring binnen de endocrinologie en aan persoonlijke confrontaties met John Money tijdens zijn opleiding.
Van de Harry Benjamin Society naar WPATH
Volgens Van Meter gaat WPATH terug op de Harry Benjamin Society for Transsexualism, opgericht rond het werk van Harry Benjamin, John Money en Alfred Kinsey. Hij stelt dat hun uitgangspunt — dat je iemands geslacht hormonaal en chirurgisch zou kunnen veranderen tot een functionerend lid van het andere geslacht — nooit is waargemaakt. De zogenoemde Standards of Care zijn volgens hem geen echte zorgstandaarden, maar richtlijnen gebaseerd op opinies en op zelfgerapporteerde enquêtes (hij noemt het voorbeeld van een online onderzoek onder grofweg 25.000 respondenten) zonder objectieve nulmeting van de geestelijke gezondheid en zonder gedocumenteerde uitkomstmeting. Hij wijst op systematische reviews die volgens hem geen houdbaar voordeel van sociale, medische of chirurgische transitie aantonen, terwijl er wel bijwerkingen optreden van cross-sekse-hormonen in hoge doseringen, naast steriliteit en verlies van seksuele functie.
Puberteitsremmers en het Nederlandse protocol
Van Meter beschrijft hoe hij in 1993 een 13-jarige biologische jongen behandelde die als meisje leefde — een geval waarvoor destijds geen enkele richtlijn bestond. Hij is kritisch op het idee dat puberteitsremmers een onschuldige, volledig omkeerbare pauze zouden zijn. Bij vroegtijdige puberteit worden ze tijdelijk ingezet om de natuurlijke ontwikkeling later te laten hervatten, terwijl ze in de gendercontext volgens hem juist ingrijpen op het moment dat lichaam en brein zich horen te ontwikkelen. Hij verwijst naar het Nederlandse protocol uit rond 2000 en naar een kritische analyse daarvan (door onder meer Biggs en Levine, het artikel dat in het gesprek "the myth of reliable research" wordt genoemd), waarin volgens de sprekers methodologische gebreken en selectie van gegevens worden blootgelegd. Hij stelt dat een groot deel van de kinderen dat met remmers begint doorgaat naar cross-sekse-hormonen en daardoor nooit een echte puberteit doormaakt.
John Money, Hopkins en het verzet van beroepsverenigingen
Van Meter deelt anekdotes over John Money aan Johns Hopkins, onder meer over een baby met een micropenis die Money als meisje wilde laten opvoeden, terwijl endocrinologisch onderzoek liet zien dat het kind zich normaal als jongen kon ontwikkelen. Hij verwijst naar Paul McHugh, die het programma van Money aan Hopkins stopzette nadat een evaluatie geen verbetering van de geestelijke gezondheid liet zien. Tot slot beschrijft hij zijn pogingen om binnen beroepsverenigingen als de Endocrine Society, de American Academy of Pediatrics en de Pediatric Endocrine Society een tegengeluid te laten horen, en hoe hij naar eigen zeggen jarenlang geen gehoor kreeg. Hij verliet de AAP en sloot zich aan bij het American College of Pediatricians.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.