ROGD webinar — rapid onset genderdysforie — Genspect
Genspect organiseert een webinar over rapid onset genderdysforie (ROGD), waarbij onderzoekers en clinici de nieuwste inzichten delen over dit fenomeen waarbij genderdysforie plotseling opkomt bij adolescenten. Het webinar bespreekt oorzaken, risicofactoren en hoe therapeuten en ouders het beste kunnen reageren.
Over Genspect en dit webinar
Dit webinar werd georganiseerd door Genspect onder de titel "ROGD: what we know and what we're learning". Het vond plaats op Trans Day of Remembrance, waarbij de organisatie ook stilstond bij jonge, kwetsbare mensen die verstrikt raakten in wat rapid onset gender dysphoria (ROGD) wordt genoemd. Het programma bracht vier sprekers samen: Genspect-oprichter Stella O'Malley, een ouder-campaigner uit Australië, voormalig consultant-psychiater Dr David Bell (eerder verbonden aan de Tavistock and Portman NHS Trust) en public-health-onderzoeker Dr Lisa Littman. De moderator benadrukte dat het onderwerp gevoelig ligt, dat uiteenlopende perspectieven welkom zijn en dat de ervaring van de ene persoon die van de ander niet ongeldig maakt.
Wat is ROGD?
O'Malley legde uit dat "trans", genderdysforie en ROGD niet hetzelfde zijn. Trans is volgens haar een paraplubegrip en een zelfbeschrijving, geen diagnose. Genderdysforie omschreef ze als de psychische stress die voortkomt uit een incongruentie tussen lichaam en identiteitsbeleving. ROGD beschreef ze als een nieuw fenomeen, door Dr Littman benoemd, waarbij adolescenten plotseling en snel een genderidentiteit aannemen, vaak na een langere periode online. Ze wees op de sterke stijging van het aantal meisjes dat zich bij de Tavistock-kliniek aanmeldde en op een verschuiving in de demografie: historisch ging het vooral om jonge jongens of mannen van middelbare leeftijd, terwijl er sinds ongeveer 2012 een snelle toename van adolescente meisjes optrad. Volgens cijfers die ze aan Littmans onderzoek ontleende, had een aanzienlijk deel van deze groep eerder te maken met isolatie van leeftijdsgenoten, zelfbeschadiging, een ingrijpende of stressvolle gebeurtenis, of bestaande psychiatrische of neurologische ontwikkelingsdiagnoses zoals ASS, ADHD, angst, eetstoornissen of OCS.
Benadering voor clinici en ouders
O'Malley pleitte voor een brede, biopsychosociale benadering in plaats van het behandelen van genderdysforie als een op zichzelf staande aandoening. Ze maakte onderscheid tussen affirmeren (gevoelens en distress erkennen) en confirmeren (elke gedachte of overtuiging bekrachtigen), en waarschuwde dat het concretiseren van een identiteit het therapeutische proces kan belemmeren en autonomie kan wegnemen. Ze besprak identiteitsvorming in de adolescentie, sociale besmetting binnen vriendengroepen, online-invloeden en de rol van repressie en schaamte. Ook plaatste ze kanttekeningen bij sociale transitie wegens een gebrek aan langetermijnonderzoek, en bij de manier waarop over suïcide wordt gesproken, met verwijzing naar het belang van zorgvuldige berichtgeving. De ouder-campaigner uit Australië vertelde uitvoerig over haar dochter, die op haar zeventiende plotseling een transgenderidentiteit aankondigde na jaren van mentale problemen en diagnoses. Ze beschreef hoe zij zich door zorgverleners onder druk gezet en als ouders afgewezen voelde, en hoe ze contact zocht met andere ouders en kritische publicaties. Dr Bell stelde dat psychiatrische aandoeningen altijd zijn ingebed in de cultuur waarin ze zich voordoen, en koppelde zijn betrokkenheid aan zorgen die collega's binnen de Tavistock-dienst bij hem uitten over de behandeling van kinderen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.