Rosie Duffield spreekt in Westminster Hall over genderkritische overtuigingen

Over Rosie Duffield

Rosie Duffield is een Brits parlementslid dat in deze toespraak in Westminster Hall het woord voert over genderkritische overtuigingen en de Equality Act 2010. Ze beschrijft zichzelf als een linkse politica die lang aan Labour verbonden was, en vertelt dat ze door haar eigen partij is opgejaagd, lastiggevallen, aan de kant gezet en tegengewerkt vanwege haar standpunten. Ze opent het debat door uit te leggen dat de Equality Act, aangenomen door een Labour-regering in 2010, mensen beschermt tegen discriminatie op basis van negen beschermde kenmerken, waaronder leeftijd, handicap, geslachtsverandering, ras, geloof, geslacht en seksuele geaardheid.

Botsende rechten: geslacht en genderidentiteit

Duffield stelt dat rechten soms botsen, en dat weinig botsingen zo publiekelijk en verhit zijn als die tussen geslacht en genderidentiteit: de rechten van biologische vrouwen tegenover de rechten van mensen die hun sociale gender veranderen. Ze wijst op feministische verworvenheden sinds de vrouwenbeweging van de jaren zeventig, zoals specifieke voorzieningen voor vrouwen op basis van geslacht: ziekenhuisafdelingen, gevangenissen, opvang na verkrachting, vrouwenopvang bij huiselijk geweld, vrouwensportteams en vrouwengezondheidsorganisaties. Volgens haar worden deze verworvenheden uitgehold doordat sommigen, ook beleidsmakers, klakkeloos aannemen dat iedereen die zich als vrouw identificeert daarmee ook een vrouw wordt. In een tijd waarin geweld tegen vrouwen en meisjes volgens haar epidemische vormen aanneemt, acht ze single-sex-ruimtes voor vrouwen extra belangrijk.

Intolerantie, naamgeving en zelfcensuur

Ze betoogt dat het hebben van een afwijkende mening in dit debat steeds vaker niet als meningsverschil maar als moreel gebrek wordt behandeld. Genderkritische vrouwen worden volgens haar uitgemaakt voor onder meer bigot, nazi, fascist en TERF, en worden tot zwijgen gemaand wanneer ze nauwkeurige taal willen gebruiken om hun lichaam te beschrijven. Ze benadrukt dat ze als feminist genderkritisch is omdat ze geeft om de rechten van vrouwen en meisjes, en dat ze nooit de rechten van trans-identificerende mensen wil afnemen. Duffield verwijst naar de uitspraak in de zaak van Maya Forstater (2021), waarin een tribunaal oordeelde dat genderkritische overtuigingen beschermde filosofische overtuigingen zijn onder de Equality Act 2010. Toch volgde daarna volgens haar een gestage stroom van vergelijkbare, kostbare arbeidszaken.

Gevolgen op de werkvloer en eerbetoon

Duffield wijst op mensen die worden gedisciplineerd, ontslagen of weggepest omdat ze zorgen uiten over single-sex-ruimtes zoals kleedkamers. Ze noemt onder andere de zaken van verpleegkundigen die hun werkgever aanspraken op mannen in de vrouwenkleedkamer, en de zaak van Rose Adams bij Edinburgh Rape Crisis. Ze verwijst naar academici die zich volgens haar niet aan dit onderwerp durven te wagen uit angst hun baan te verliezen, en naar een evidence review van More in Common voor de Cass Review, die volgens haar wees op intimidatie en zelfcensuur. Tot slot brengt ze een eerbetoon aan een reeks vrouwen die volgens haar met groot persoonlijk en financieel risico zijn opgekomen voor op geslacht gebaseerde rechten, en verwijt ze de leiding van haar partij lafheid.

Bronnen

• YouTube — Rosie Duffield spreekt in Westminster Hall over genderkritische overtuigingen