SEGM NYC23 — meerdere paden naar genderdysforie
Dr. Anna Hutchinson is klinisch psycholoog en bespreekt op de SEGM NYC23-conferentie de diverse psychologische en sociale paden die kunnen leiden tot
Over Anna Hutchinson
In deze lezing op de SEGM-conferentie in New York (2023) deelt Dr. Anna Hutchinson, klinisch psycholoog, haar ervaring uit ruim tien jaar werk met genderdysfore jongeren en hun gezinnen. De eerste helft van dat decennium werkte ze bij de Gender Identity Development Service in het Tavistock-centrum in Londen, vanuit een affirmatieve benadering. Omdat ze die werkwijze niet juist vond, vertrok ze en werkte ze daarna vooral in een eigen praktijk psychotherapeutisch met jongeren die hun gender verkennen. Recent werd ze door de NHS gevraagd mee te helpen aan de opleiding van personeel voor de nieuwe gender-hubs in het Verenigd Koninkrijk, die voortkwamen uit de review van Dr. Hilary Cass.
Meerdere paden in en uit genderdysforie
Hutchinson bespreekt het gegeven dat er meerdere paden naar en weg van genderdysforie bestaan, een formulering die zij rechtstreeks aan de Cass-review ontleent. Volgens haar ervoeren sommigen die uitspraak als radicaal, omdat er een dominant, vrij lineair verhaal is ontstaan over wat genderdysforie inhoudt. In dat verhaal, zo schetst zij, geldt het idee dat iemand trans geboren wordt, dat de genderidentiteit zwaarder weegt dan het lichaam, en dat de weg eruit loopt via sociale en medische transitie plus het terugdringen van vooroordelen in de samenleving. Ze wijst op spanningen tussen dat verhaal en wat zij klinisch waarneemt: jongeren brengen dit verhaal mee de spreekkamer in, terwijl hun eigen verhalen veel diverser blijken.
Twee verhalen uit de praktijk
Om dit te illustreren beschrijft Hutchinson twee jonge mensen. Mickey kwam op haar achttiende, had zich al meerdere keren op verschillende manieren geout en kreeg snel een diagnose en een verwijzing naar een volwassen genderkliniek. Hutchinson stelde een verlengde assessment voor, vertraagde het proces en gaf ruimte om het niet te weten en onzekerheid te verdragen. Maanden later bleek Mickey de afspraak bij de genderkliniek niet te hebben opgepakt en bleef ze haar identiteit verder verkennen. Ronan, een jongere met ernstige angst, depressie en een autismediagnose, kwam aanvankelijk voor andere klachten en outte zich gaandeweg tijdens de therapie. Voor Ronan voelde een trans-identiteit als zeer behulpzaam: het bood een manier om opnieuw deel te nemen aan de sociale wereld en terug te keren naar school. Ronans betrokken ouders benadrukken hoe verweven en lastig de situatie is en hoe belangrijk het is dat ouders niet buitengesloten worden.
Onzekerheid verdragen en de rol van professionals
Hutchinson benadrukt dat beide jongeren dezelfde diagnose zouden delen, maar heel verschillende ervaringen en uitdagingen vertegenwoordigen. Beiden doen iets ontwikkelingsgewijs gepasts: ze verkennen hun identiteit in relaties met leeftijdsgenoten. Ze stelt dat mensen bij angst naar zekerheid verlangen en vraagt zich af of jongeren, ouders en professionals allemaal aangetrokken worden tot een eenvoudig, lineair verhaal dat geruststelt. Voortijdige zekerheid in deze context brengt volgens haar het risico van medicatie en het verstoren van een belangrijke ontwikkelingstaak met zich mee. Voor professionals betekent dit dat er niet alleen meerdere paden zijn, maar ook meerdere betekenislagen die tijd en zorgvuldige overweging vragen, met aandacht voor het gezin en een beschermende rol.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.