Gevaarlijk! — Sharron Davies over transvrouwen op Olympische Spelen
Olympisch zwemkampioen Sharron Davies noemt de deelname van transvrouwen aan vrouwenwedstrijden op de Olympische Spelen gevaarlijk en pleit voor bescherming van de integriteit van vrouwensport. Ze bespreekt de fysiologische voordelen die biologische mannen behouden na transitie en waarom dit oneerlijk is voor vrouwelijke atleten.
Over Sharron Davies
Sharron Davies is een Britse zwemlegende en voormalig olympisch zwemster die zich al jaren inzet voor het beschermen van de vrouwensport. In dit Engelstalige interview met Kevin bespreekt zij waarom de deelname van transvrouwen aan vrouwenwedstrijden op de Olympische Spelen volgens haar oneerlijk en soms gevaarlijk is. Tijdens de Spelen waarover wordt gesproken is zij als commentator voor de BBC aanwezig om het zwemmen te verslaan.
Een lappendeken aan regels
Davies wijst erop dat het IOC geen eenduidige regel hanteert, maar de beslissing heeft doorgeschoven naar de afzonderlijke sportbonden. Daardoor ontstaat volgens haar verwarring: sommige sporten, zoals zwemmen (World Aquatics), atletiek, wielrennen, rugby, boksen en cricket, hebben transvrouwen uitgesloten van vrouwencompetities, terwijl andere sporten, zoals boogschieten en badminton, transatleten per geval toelaten. Het voetbal zou zijn beleid op dat moment nog herzien. Ze vergelijkt deze houding met de manier waarop het IOC eerder het Russische dopingprobleem doorschoof naar de bonden, en stelt dat de regelwijziging uit 2015 aan de basis ligt van de huidige situatie.
Eerlijkheid, veiligheid en de positie van vrouwen
Volgens Davies behouden biologische mannen na transitie fysieke voordelen die niet weggenomen kunnen worden, en daarom is sport tegen vrouwen niet eerlijk. Sport wordt immers met het lichaam gespeeld, niet met gevoelens, zegt zij. In contactsporten ziet zij bovendien een veiligheidsrisico. Ze noemt het voorbeeld dat er in de Engelse vrouwencompetitie voetbal transvrouwen meespelen, terwijl er geen transmannen in de mannencompetitie spelen, zodat het steeds vrouwen zijn die plaats moeten maken. Davies plaatst dit in een breder verband van wat zij als toenemende vrouwonvriendelijkheid ervaart, en wijst op de ongelijke verdeling van inkomsten, sponsorgeld en zendtijd tussen mannen- en vrouwensport.
Voorbeelden uit de praktijk
In het gesprek komen verschillende voorbeelden aan bod. Davies verwijst naar de Amerikaanse zwemster Lia Thomas, die volgens haar op universitair niveau een middelmatige mannelijke atleet was en na transitie binnen een jaar topzwemsters versloeg. Ze beschrijft hoe meisjes op de universiteit zich naar eigen zeggen ongemakkelijk voelden in de gedeelde kleedruimte. Ook wordt het verhaal verteld van een jonge padeltennisspeelster die het opnam tegen een oudere biologische mannelijke tegenstander. Davies trekt een parallel met de Oost-Duitse atletes die in de jaren zeventig en tachtig met testosteron werden volgepompt en de vrouwensport domineerden, en vreest dat een hele generatie meisjes opnieuw kansen verliest. Ze sluit af met haar werk als commentator bij het olympisch zwemmen, dat zij wel volgt omdat transvrouwen daar zijn uitgesloten van de vrouwencompetitie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.