Sinead Watson over de verwoestende impact van de genderkliniek
Sinead Watson, Schotse detransitioner, vertelt over de verwoestende impact die de genderkliniek had op haar leven en gezondheid, en waarom ze nu pleit voor betere bescherming van jongeren. Ze beschrijft hoe ze als kwetsbaar meisje een systeem binnenging dat haar in plaats van hielp verder beschadigde, en hoe lang de weg naar herstel is.
Over Sinead Watson
Sinead Watson is een Schotse detransitioner die in deze getuigenis haar persoonlijke ervaring deelt met de behandeling in een genderkliniek. In plaats van studies en statistieken, die volgens haar al door andere sprekers waren behandeld, richt ze zich volledig op wat het voor haar betekende om behandeld te worden zonder enige vorm van verkennende gesprekstherapie. Ze noemt deze behandeling een vorm van conversietherapie en wil met haar verhaal duidelijk maken welke gevolgen het uitblijven van vragen en onderzoek voor haar heeft gehad.
Achtergrond en kwetsbaarheid
Watson vertelt dat wat zij later als genderdysforie ging zien, in haar tienerjaren ontstond na herhaalde ongewenste ervaringen die haar met trauma achterlieten. Tegen het einde van haar tienerjaren was ze ernstig depressief, worstelde ze met een alcoholprobleem en had ze diverse andere problemen. Haar artsen waren hiervan goed op de hoogte; haar medisch dossier was duidelijk over haar problemen, waaronder een inzinking die leidde tot opname op een psychiatrische afdeling. Pas rond haar 21e of 22e sprak ze voor het eerst over een wens om te transitioneren, nadat ze online transitie-gerelateerde content had gevonden en ervan overtuigd raakte dat dit haar aandoening was.
Behandeling zonder onderzoek
Watson verwees zichzelf naar de Sandyford-genderkliniek in Glasgow, waar een wachttijd van een jaar gold zonder verplichte begeleiding of therapie. In die periode ging haar geestelijke gezondheid sterk achteruit; haar opname op de psychiatrische afdeling lag slechts maanden voor haar eerste afspraak. Hoewel de kliniek toegang had tot haar dossier, werden haar inzinkingen en suïcidale gedachten volgens haar in een gesprek van zo'n drie minuten afgedaan. De rest bestond uit het afvinken van een checklist, waaronder de zogeheten lived experience: door haar haar kort te knippen, haar borst te binden en mannenkleding te dragen, beschouwde de kliniek dat zij als man had geleefd. Zonder verkennende gesprekstherapie kreeg ze enkele maanden na haar eerste afspraak groen licht voor testosteron.
Onomkeerbare gevolgen en spijt
Watson injecteerde de testosteron Sustanon 250 viereneenhalf jaar lang intramusculair, met blijvende veranderingen aan haar lichaam en stem tot gevolg. In 2017 verwees de kliniek haar voor een dubbele mastectomie, die ze onderging. Daarna stopte ze met de kliniek en werd ze niet meer gecontacteerd, terwijl ze vanwege de risico's van cross-sekse hormonen regelmatig bloedonderzoek nodig had. Toen in 2018 spijt ontstond, besefte ze dat wat als genderdysforie was gediagnosticeerd in werkelijkheid samenhing met andere, onbehandelde problemen en dat ze transitie als ontsnapping gebruikte. Ze verwijst naar een enquête van het project Post-Trans, waarin van 237 respondenten 70 procent aangaf te detransitioneren omdat hun dysforie met iets anders bleek samen te hangen. Watson sluit af met de waarschuwing dat het bestempelen van verkennende gesprekstherapie als conversietherapie geen vriendelijkheid is, maar tot meer schade leidt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.