'Waarom experimenteren we op kinderen?' — Sinead Watson
Sinead Watson stelt de urgente vraag waarom kinderen worden gebruikt als experimenten in genderzorg, en deelt haar eigen ervaring als iemand die zelf onderdeel was van dit experiment. Ze betoogt dat de medische gemeenschap jongeren heeft blootgesteld aan behandelingen zonder voldoende bewijs van veiligheid of effectiviteit.
Over Sinead Watson
Sinead Watson is een vrouw die als volwassene een medische transitie onderging bij de Sandyford-kliniek in Glasgow en daarna detransitioneerde. In dit Engelstalige interview vertelt ze hoe ze testosteroninjecties kreeg en een borstamputatie onderging, nadat ze op haar 24e de diagnose genderdysforie kreeg. Ze had een lange voorgeschiedenis van depressie, zelfbeschadiging en suïcidale gedachten, maar geen genderdysforie van vóór haar tienerjaren. Watson zet haar pijnlijke ervaring nu om in activisme om anderen te behoeden voor dezelfde gang van zaken.
Het affirmatieve model en uitblijvende geestelijke zorg
Watson beschrijft dat de kliniek volgens haar een uitsluitend bevestigende benadering ("affirmation only") hanteerde. Haar bijkomende psychische problemen werden niet onderzocht; de aandacht ging alleen uit naar de genderkwestie. Ze vertelt dat ze ooit op een psychiatrische afdeling opgenomen was geweest, maar dat dit in een gesprek van enkele minuten werd afgedaan en daarna nooit meer ter sprake kwam. Volgens haar kreeg ze tijdens de wachttijd geen therapie of begeleiding. Hoewel de wachtlijsten lang zijn, was de tijd tussen het eerste contact en de daadwerkelijke behandeling met cross-sekse hormonen kort: minder dan vijf maanden voordat ze zelf injecties begon te zetten.
Onomkeerbare gevolgen
Een centraal thema in het gesprek zijn de blijvende lichamelijke veranderingen. Watson benadrukt dat niet alleen de operatie onomkeerbaar is, maar dat ook veel effecten van de hormonen blijvend zijn en snel optreden. Haar stem werd dieper, ze ontwikkelde een adamsappel, ze blijft een baard groeien, haar hoofdhaar keerde niet terug en ze houdt blaasproblemen die ze toeschrijft aan de testosteron. De borstamputatie kan niet ongedaan worden gemaakt. Ze stelt dat ze haar lichaam en leven ingrijpend en onomkeerbaar veranderde door een beslissing die ze nam terwijl ze ernstig psychisch ziek was.
Oproep om kinderdiensten te sluiten
Watson vindt dat de kinderdiensten van Sandyford net als de Tavistock-kliniek gesloten moeten worden. Ze maakt onderscheid tussen volwassenen en kinderen: een volwassene kan volgens haar instemmen met transitie, mits er een passende evaluatie en diagnose zijn geweest en bijkomende aandoeningen zijn behandeld. Voor kinderen zou transitie volgens haar nooit een optie mogen zijn, omdat kinderen niet kunnen instemmen met onomkeerbare keuzes — net zomin als met roken, alcohol of tatoeages. Ze noemt het experimenteren op kinderen en wijst op signalen dat puberteitsremmers de hersenrijping kunnen beïnvloeden. Over juridische stappen zegt ze dat haar situatie verschilt van mensen die als minderjarige begonnen; zij wil vooral toegang tot haar dossier bij de kliniek.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.