Sinead Watson over de verwoestende gevolgen van haar transitie

Over Sinead Watson

In dit Engelstalige getuigenis vertelt Sinead Watson over haar eigen ervaring met een medische transitie als volwassene en haar latere detransitie. Ze richt zich bewust niet op cijfers en studies, maar op haar persoonlijke verhaal over wat het betekende om behandeld te worden bij een genderkliniek zonder enige vorm van verkennende gesprekstherapie. Haar verhaal is bedoeld als waarschuwing over de gevolgen van een behandeling die haar bevestigde in plaats van haar onderliggende problemen te onderzoeken.

Achtergrond en mentale gezondheid

Watson vertelt dat wat zij later als genderdysforie ging zien, in haar tienerjaren begon te ontstaan als gevolg van herhaalde, ongewenste ervaringen die haar met flink wat trauma achterlieten. Tegen het einde van haar tienerjaren was ze ernstig depressief, worstelde ze met een alcoholprobleem en met diverse andere problemen. Haar artsen waren goed op de hoogte van haar geestelijke gezondheid, waaronder een instorting die leidde tot een opname op een psychiatrische afdeling. Pas rond haar 21e of 22e sprak ze voor het eerst over een wens om te transitioneren; daarvoor had ze nooit genderdysforie genoemd. Pas na het vinden van transitie-gerelateerde inhoud online raakte ze ervan overtuigd dat dit de aandoening was die ze had.

Behandeling bij de genderkliniek

Watson verwijst zichzelf naar de Sandyford-genderkliniek in Glasgow. Er volgde een wachttijd van een jaar zonder verplichte begeleiding of therapie, waarin haar geestelijke gezondheid sterk verslechterde; haar opname op de psychiatrische afdeling lag slechts maanden voor haar eerste afspraak. Hoewel de kliniek toegang had tot haar medisch dossier en op de hoogte was van haar problemen, werden die volgens haar niet besproken of onderzocht. Ze vertelt dat haar opname en suïcidale gedachten in een gesprek van zo'n drie minuten werden afgehandeld, terwijl de rest neerkwam op het afvinken van een checklist, waaronder de zogenoemde "lived experience" die volgens haar in de praktijk neerkwam op andere kleding dragen. Enkele maanden na haar eerste afspraak kreeg ze groen licht en testosteron voorgeschreven, dat ze gedurende viereneenhalf jaar elke drie weken injecteerde. In 2017 verwees de kliniek haar door voor een dubbele borstamputatie, die ze ook onderging. Daarna stopte ze met de kliniek, die geen contact meer met haar opnam, terwijl ze regelmatig bloedonderzoek nodig had vanwege de risico's van cross-sekse-hormonen.

Transitiespijt en de roep om verkennende gesprekken

Vanaf 2018 ervoer Watson transitiespijt. De belangrijkste reden was dat ze besefte dat wat als genderdysforie was gediagnosticeerd, in werkelijkheid een combinatie was van andere, nooit aangepakte problemen, en dat ze transitie had gebruikt als een vorm van ontsnapping aan andere comorbiditeiten. Ze noemt een enquête van het project post-trans, gerund door gedetransitioneerde vrouwen, waarop volgens haar 237 mensen reageerden, van wie 70 aangaven te zijn gedetransitioneerd omdat ze beseften dat hun dysforie met iets anders samenhing. Watson stelt dat haar kliniek faalde door haar te bevestigen en niet uit te dagen, en gelooft dat ze niet getransitioneerd zou zijn als ze verkennende gesprekstherapie had gekregen. Op haar dertigste leeft ze met blijvende, onomkeerbare veranderingen aan haar lichaam. Haar boodschap is dat het bestempelen van verkennende gesprekstherapie als conversietherapie geen vriendelijkheid is, maar tot meer schade leidt.

Bronnen

• YouTube — Sinead Watson over de verwoestende gevolgen van haar transitie