Sinead Watson — waarom hebben we op kinderen geëxperimenteerd?
Sinead Watson is een Schotse vrouw die als tiener een trans-identiteit aannam en een medisch transitietraject doorliep.
Over Sinead Watson
Sinead Watson is een Schotse vrouw die zich op haar 24e bij de Glasgow Sandyford-kliniek met genderdysforie liet diagnosticeren en een medisch transitietraject inging. Daaraan ging een lange geschiedenis vooraf van depressie, zelfbeschadiging en suicidale gedachten. Ze kreeg testosteroninjecties en onderging een borstamputatie, en veranderde haar naam in Sean. In dit interview met GB News vertelt ze hoe ze inmiddels is gedetransitioneerd en als vrouw leeft, terwijl ze waarschuwt voor de manier waarop genderklinieken te werk gaan.
Geen onderzoek naar de onderliggende problemen
Volgens Watson werkte de Sandyford-kliniek volgens een aanpak van uitsluitend bevestigen. Ondanks haar voorgeschiedenis van bijkomende psychische problemen richtte de kliniek zich naar eigen zeggen alleen op de gendervraag en niet op haar mentale gezondheid. Ze beschrijft dat een eerdere opname op een psychiatrische afdeling slechts kort werd besproken: toen ze aangaf dat dit kwam doordat ze trans was en wilde transitioneren, werd dat genoteerd en kwam het nooit meer ter sprake. Verdere exploratie bleef volgens haar uit, en ze ontving tijdens haar wachttijd geen therapie of begeleiding.
Snelheid en onomkeerbaarheid
Watson weerspreekt het idee dat lange wachtlijsten betekenen dat niemand wordt gehaast. De wachtlijsten zijn lang door de sterk gestegen aanmeldingen, met name van jonge vrouwen, maar de tijd tussen het eerste contact en onomkeerbare cross-sekse hormonen was in haar geval klein: minder dan vijf maanden. Ze benadrukt dat veel veranderingen blijvend zijn. Haar stem werd snel lager, ze ontwikkelde een adamsappel, ze houdt blaasklachten over aan de testosteron, en de borstamputatie kan niet ongedaan worden gemaakt. Die ingrijpende veranderingen vonden plaats terwijl ze, zoals ze het beschrijft, ernstig psychisch ziek was.
Zorgen om kinderen
Het meest verontrustend vindt Watson de behandeling van kinderen. Zij transitioneerde als volwassene, maar wijst erop dat jonge kinderen met allerlei andere problemen bij deze klinieken worden bevestigd en op experimentele medicatie worden gezet, terwijl ze nog niet kunnen weten wat ze als volwassene zullen willen. Ze vergelijkt dit met het feit dat kinderen niet mogen roken, drinken, gokken of een tatoeage mogen nemen, juist omdat ze daar niet mee kunnen instemmen. Ze pleit ervoor dat de kinderzorg van Sandyford net als de Tavistock-kliniek wordt gesloten, terwijl ze volwassenen onder voorwaarden wel ruimte voor een eigen keuze laat. Tot slot vertelt ze dat ze haar dossier bij de kliniek probeert te verkrijgen, maar dat een reactie tot nu toe uitblijft.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.