Wat is "Detrans"? — Sinead Watson en Tullip over detransitie
Sinead Watson en Tullip bespreken wat detransitie inhoudt en wat het betekent voor de mensen die dit meemaken.
Over Sinead Watson en Tullip
In dit gesprek, gepresenteerd door Benjamin Boyce, vertellen Sinead Watson en Tullip (Ritchie) over hun ervaring met transitie en detransitie. Sinead beschrijft zichzelf inmiddels niet meer als "detrans vrouw", maar simpelweg als vrouw die een medische transitie doormaakte en die daarna ongedaan probeerde te maken. Tullip is een man die als gay opgroeide, een operatie onderging en later detransitioneerde. Beiden komen uit een werkende-klassemilieu en vertellen hoe lastig het voor hun families was om hun transitie te begrijpen. Sinead is rond de 35, Tullip rond de 31. Ze plaatsen hun verhaal in een bredere maatschappelijke context van genderzorg, homofobie en identiteit.
Het najagen van een geïdealiseerd zelfbeeld
Een terugkerend thema is het beeld dat ze van zichzelf wilden maken. Sinead had voor haar transitie al een geïdealiseerd mannelijk zelfbeeld in haar hoofd, dat alleen met testosteron en een dubbele mastectomie te bereiken leek. Tullip beschrijft een vergelijkbaar streven naar een ideaal beeld, met steeds een volgende operatie in het verschiet. Beiden benoemen dat er geen einde aan zo'n proces is: er is altijd een "betere" versie van jezelf voor te stellen. Sinead vertelt hoe interne problemen en angst werden geherinterpreteerd als gevolg van transfobie van buitenaf, waardoor het gevoel ontstond dat niet zijzelf maar de samenleving het probleem was. Ze beschrijft ook hoe ze bij de huisarts om steeds hogere doseringen vroeg toen het resultaat uitbleef.
Genderzorg, huisartsen en gebrek aan richtlijnen
Sinead vertelt dat haar huisartsen weinig houvast hadden: er was naar eigen zeggen nauwelijks richtlijn om op terug te vallen toen ze in nood verkeerde. Ze legt de verantwoordelijkheid vooral bij de genderdienst, niet bij haar huisarts. Ze is bezig met het opvragen van haar medische dossiers via een zogenoemd subject access request, en wil pas daarna een formele klacht indienen. Een veelgehoord patroon onder detransitioners dat ze beschrijft: huisartsen verwijzen mensen die willen detransitioneren terug naar de genderkliniek, terwijl juist daar het probleem zou liggen. Het gesprek raakt ook aan de invloed van ouders bij het zeer jong "transen" van kinderen.
Detransitie als proces, niet als identiteit
Sinead benadrukt sterk dat "detrans" geen identiteit moet worden. Ze waarschuwt ervoor dat "detrans vrouw" niet het nieuwe "trans vrouw" wordt en stelt: detransitie is een proces, geen identiteit. Tullip nuanceert dat de term op dit moment nuttig is als opstapje en als manier om elkaar te vinden en te ondersteunen. Ze bespreken openhartig spanningen binnen de groep detransitioners, onder meer tussen mannen en vrouwen en rond het concept autogynefilie, waarover Sinead haar gemengde gevoelens deelt. Tot slot pleiten ze ervoor dat de stemmen van mannen die detransitioneren gehoord worden, en dat erkenning belangrijker is dan een vlag of viering.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.