Sinéad Watson en Stella O'Malley: reflecties op de sluiting van de Tavistock
Sinéad Watson, de Schotse detransitioner die bekendheid verwierf via The Times, spreekt met Genspect-oprichtster Stella O'Malley over wat de sluiting van de Tavistock genderkliniek betekent voor patiënten en toekomstige zorg. Ze reflecteert op haar eigen ervaringen als patiënt van de Britse genderzorg en wat er beter had gemoeten. Dit gesprek biedt een persoonlijk en kritisch inzicht in het falen van de Tavistock.
Over Sinéad Watson en Stella O'Malley
In dit gesprek reflecteert detransitioner Sinéad Watson met psychotherapeut Stella O'Malley op de aankondiging dat de Tavistock-genderkliniek (GIDS) in Londen wordt gesloten en vervangen. Watson vertelt dat ze al jaren verwachtte dat de kliniek dicht zou gaan, onder meer na het rapport van de toezichthouder, het optreden van klokkenluiders en de bevindingen van Hilary Cass. Toch was ze verrast toen ze het nieuws op haar tijdlijn zag. Ze noemt de sluiting een geruststelling dat er nog gezond verstand bestaat en dat mensen, als ze begrijpen wat er werkelijk gebeurt, dit niet accepteren.
Haar eigen behandeltraject
Watson beschrijft hoe ze zichzelf begin 2014 aanmeldde bij de Schotse kliniek Sandyford en ongeveer een jaar later werd opgeroepen. In de afspraken werd gevraagd naar haar gevoelens, identiteit en achtergrond; bij een volgende afspraak werd ze gewogen en gemeten en werd besproken wat testosteron met haar lichaam zou doen. Binnen enkele maanden na haar eerste afspraak kreeg ze testosteron, in 2017 gevolgd door een dubbele borstamputatie. Volgens haar besprak niemand de signalen in haar medische geschiedenis: een dissociatieve ineenstorting, eerdere crises, een mislukte zelfmoordpoging en een evaluatie voor een persoonlijkheidsstoornis. Hulpverleners die haar eerder hadden willen helpen, verloren volgens haar hun interesse zodra de transgenderidentiteit in beeld kwam: "je bent hier omdat je je trans identificeert, dus ben je trans". O'Malley, zelf therapeut, stelt dat een voorzichtige, stabiliserende aanpak voor de hand had gelegen.
Detransitie, verwerking en steun
Watson legt uit dat de geleidelijke veranderingen door testosteron makkelijk te accepteren waren, maar dat de plotselinge, onomkeerbare uitkomst van de borstamputatie haar wakker schudde. Ze vertelt over de fasen van detransitie: eerst schaamte en zelfhaat, daarna woede en wrok richting wie de transitie mogelijk maakte, en uiteindelijk een proces van verwerking. Ze benadrukt dat detransitioners volgens haar veerkrachtig zijn en er doorheen komen, mits er steun is. Daarbij verschuift ze de verantwoordelijkheid vooral naar de behandelaars: artsen en chirurgen in een verantwoordelijke positie, meer dan activisten. Ze noemt klokkenluiders zoals David Bell, Sonia Appleby en Marcus Evans, en wijst op het feit dat veel personeel zich naar eigen zeggen niet veilig voelde om aan de bel te trekken.
Zorgen over de toekomst
Beiden bespreken wat de nieuwe regionale centra zouden moeten doen. Watson hoopt dat die klinisch neutraal blijven, oog hebben voor sociale besmetting en bijkomende problematiek zoals autisme, eetstoornissen, trauma of geïnternaliseerde homofobie, en dat ze ook hulp bieden bij spijt en detransitie. Ze wijst op de onzekerheid rond puberteitsremmers en hun mogelijke effecten op ontwikkeling. Watson vertelt dat ze het persoonlijke een-op-een-contact met detransitioners tijdelijk heeft gepauzeerd omdat het te zwaar werd, en verwijst mensen naar programma's zoals Genspect en Beyond Transition. O'Malley uit haar zorg dat de last te veel op enkele detransitioners rust en benadrukt het belang van grenzen en zelfzorg.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.