Het verraad van vertrouwen — Stephanie Davies-Arai op de Bigger Picture Conferentie
Op de Bigger Picture Conferentie spreekt Stephanie Davies-Arai over hoe de instellingen die kinderen moeten beschermen — scholen, klinieken en overheden —
Over Stephanie Davies-Arai
In deze lezing op de Bigger Picture Conferentie spreekt Stephanie Davies-Arai over wat zij het verraad van vertrouwen noemt: de manier waarop volwassenen en instellingen die kinderen zouden moeten beschermen, hen juist hebben blootgesteld aan een grootschalig sociaal experiment. Ze begint met een persoonlijk verhaal over een foto uit 1969 van haarzelf en haar tweelingzus als tienjarige meisjes. Ze droegen jongenskleren, vochten zich door de puberteit en kwamen pas na jaren tot rust met het vrouw-zijn. Vandaag, stelt ze, zouden diezelfde meisjes waarschijnlijk "transjongens" worden genoemd. Haar punt: zij verzette zich niet tegen het vrouw-zijn zelf, maar tegen wat de samenleving haar vertelde dat een vrouw moest zijn.
Een veranderde cultuur voor meisjes
Davies-Arai schetst hoe sterk de culturele context is veranderd. Waar haar generatie boodschappen kreeg via televisie, radio, kranten en tijdschriften, groeit de huidige generatie op met internet en snel bewegende beelden. Ze noemt platforms als Tumblr en Reddit, en later TikTok, Discord, Snapchat en YouTube, waar jongeren constant boodschappen ontvangen over genderidentiteit. Ze benadrukt dat ze vooral over meisjes spreekt, omdat de redenen waarom jongens en meisjes met genderdysforie worstelen niet altijd dezelfde zijn en zorgvuldig onderscheiden moeten worden. Volgens haar leven jongeren niet in een bubbel los van hun cultuur, terwijl professionals volgens haar vaak zeggen dat ze "naar de jongeren luisteren" zonder die context mee te wegen.
De boodschap in kinderboeken
Een groot deel van de lezing richt zich op kinder- en jeugdboeken. Davies-Arai stelt dat kinderen auteurs vertrouwen en dat boeken, gepubliceerd door grote uitgevers en zichtbaar in bibliotheken en boekhandels, ideeën legitimeren en mainstream maken. Ze bespreekt voorbeelden zoals "Introducing Teddy", "10.000 Dresses", "Jamie" en titels rond non-binariteit, en betoogt dat politieke boodschappen worden verpakt in thema's die kinderen aanspreken: een goede vriend zijn, jezelf zijn en aardig zijn. Ze wijst op terugkerende motieven zoals "sekse toegewezen bij de geboorte", het idee dat je je lichaam kunt veranderen zoals je van kleren wisselt, en de herhaalde afbeelding van borstamputatie-littekens, die ze vergelijkt met de eerdere "heroïne-chic" in de mode.
Kwetsbare groepen, medicalisering en geïnformeerde toestemming
Davies-Arai betoogt dat boodschappen specifiek gericht zijn op kwetsbare groepen die naar genderklinieken verwezen worden: tienermeisjes, autistische jongeren, jongeren uit de jeugdzorg en lesbische en homoseksuele kinderen. De belofte is volgens haar dat je je ongemak kunt omzetten in "gender-euforie" en gaat opbouwend over naar medicalisering, met boeken die puberteitsremmers en operaties als normaal presenteren. Ze noemt ook de boodschap dat kinderen meer risico op zelfdoding zouden lopen zonder medische behandeling. Haar centrale vraag aan het einde: hoe kunnen kinderen ooit volledig geïnformeerde toestemming geven voor onomkeerbare medische behandeling, wanneer ze van alle kanten geleerd hebben dat ze werkelijk het andere geslacht zijn en dat ze zonder behandeling hun leven zouden riskeren? Ze concludeert dat de volwassenen die kinderen zouden moeten beschermen, "de kamer hebben verlaten".
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.