Stephanie Winn over haar documentaire 'No Way Back'
Psychotherapeut Stephanie Winn vertelt hoe en waarom ze de documentaire "No Way Back: The Reality of Gender-Affirming Care" maakte. Ze bespreekt de getuigenissen van de detransitioners en experts die ze interviewde en de obstakels die ze tegenkwam bij de distributie. De documentaire heeft wereldwijd aandacht getrokken als een van de eerste uitgebreide kritische filmische behandelingen van het onderwerp.
Over Stephanie Winn
Stephanie Winn is een gediplomeerd relatie- en gezinstherapeut en host van de podcast "You Must Be Some Kind of Therapist". In dit interview met Matthew Perkovic van Matt's Movie Reviews vertelt ze over haar werk als associate producer van de documentaire "No Way Back: The Reality of Gender-Affirming Care", eerder bekend onder de titel "Affirmation Generation". Ze legt uit hoe ze haar oorspronkelijk open houding tegenover het affirmatieve model langzaam losliet en uiteindelijk besloot zich kritisch uit te spreken over de zorg die jongeren met genderdysforie krijgen.
Van affirmatie naar twijfel
Winn beschrijft hoe ze tussen 2016 en 2020 steeds meer jonge mensen, vooral adolescente meisjes, zag die zich als trans of non-binair identificeerden. In 2017 volgde ze een training in zogenoemde gender-affirming care en probeerde ze in goed vertrouwen volgens dat model te werken, ervan uitgaand dat de experts iets wisten wat zij niet wist. Naarmate ze cliënten naar medische trajecten zag bewegen, groeide haar twijfel. Volgens haar speelde er vaak een onderliggende kwestie mee, zoals seksueel trauma, een nog niet verwerkte homoseksualiteit, autistische kenmerken, dwangmatigheid, eetstoornissen of lichaamsdysforie. In 2020 hoorde ze voor het eerst over detransitioners via podcasts en ontdekte ze dat hun verhalen werden weggedrukt. Dat bracht haar tot het punt waarop ze zelf van koers veranderde.
Sociale besmetting en het informed-consentmodel
In het gesprek wijst Winn op de verhouding van ongeveer vier op een tussen meisjes en jongens die zich anders identificeren. Ze plaatst dit in een lange geschiedenis van wat zij sociale besmetting noemt onder adolescente meisjes. Ook bespreekt ze de invloed van sociale media zoals Tumblr en TikTok, al merkt ze op dat ze geen specifieke studies kent over het effect van de pandemie hierop. Ze verwijst geinteresseerden naar de databases statsforgender.org en bekritiseert de verschuiving naar het zogenoemde informed-consentmodel. Daarbij worden volgens haar drempels weggehaald omdat activisten "gatekeeping" als een vorm van vooroordeel zien, terwijl jongeren door hun ontwikkeling en gebrek aan informatie volgens haar moeilijk werkelijk geinformeerd kunnen instemmen.
Puberteitsremmers, gevolgen en spreken ondanks druk
Winn legt uit dat puberteitsremmers GnRH-agonisten zijn, waarvan Lupron een bekende merknaam is, en dat ze ingrijpen in de hersenen en het hele rijpingsproces van de puberteit. Ze noemt gevolgen voor botontwikkeling, hersenontwikkeling en seksuele functie, en verwijst naar het gebruik van Lupron bij chemische castratie en naar rechtszaken rond eerder gebruik. Ze haalt aan dat volgens Dr. Will Malone in de film puberteitsremmers geen losstaande interventie zijn, omdat ruim 95 procent van de kinderen daarna doorgaat met cross-sex hormonen. Verder bespreekt ze het onderscheid tussen seksuele orientatie en genderidentiteit en de spanning tussen homorechten en genderideologie. Tot slot vertelt ze dat er klachten tegen haar beroepsregistratie zijn ingediend en dat ze ondanks die druk blijft spreken, in navolging van onder meer James Esses in het Verenigd Koninkrijk.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.