Klokkenluider Sue Evans verwelkomt ministerssteun voor verbod puberteitsblokkeerders
Tavistock-klokkenluider Sue Evans verwelkomt de aankondiging van de Britse minister van Volksgezondheid over het verbod op puberteitsblokkeerders voor minderjarigen. Zij was als verpleegkundige een van de eersten die intern alarm sloeg over de gang van zaken bij GIDS en ondervond daarvoor persoonlijke en professionele gevolgen. Haar reactie markeert een vindingspunt na jaren van strijd.
Over Sue Evans
Susan (Sue) Evans is een voormalig klinisch verpleegkundige die werkte bij de Tavistock-genderkliniek (GIDS) in Londen. In dit gesprek met presentator Alex Phillips op talkTV vertelt zij hoe zij al vroeg interne zorgen uitte over de gang van zaken bij de kliniek. Zij vertelt dat zij dit aanvankelijk niet als een politiek onderwerp beschouwde, maar als een serieuze klinische kwestie. Volgens haar werd zij daardoor lange tijd als klokkenluider beschouwd en moest zij tegen de stroom in roeien. De aanleiding voor het gesprek is dat de Britse minister van Volksgezondheid heeft aangegeven dat het verbod op puberteitsblokkeerders voor minderjarigen blijft bestaan.
Vroege zorgen bij Tavistock
Evans vertelt dat haar zorgen voortkwamen uit haar achtergrond in geestelijke gezondheidszorg. Zij vond het volgens eigen zeggen onverstandig om kinderen te snel op een medisch traject te plaatsen, terwijl er naar haar oordeel vaak onderliggende psychologische en ontwikkelingsvraagstukken speelden die eerst aandacht zouden moeten krijgen. Zij stelt dat medicalisering de natuurlijke ontwikkeling van adolescentie en kindertijd niet zou moeten doorkruisen. In het gesprek komt ook de juridische procedure rond Keira Bell ter sprake; Evans merkt op dat de administratie bij GIDS naar haar idee gebrekkig was. Zij geeft daarbij aan dat zij geen exacte aantallen kan noemen en dat cijfers per bron verschillen.
Sociale druk en de rol van meisjes
Evans bespreekt wat zij ziet als een toename van het aantal jongeren dat zich meldt, en wijst op invloeden via scholen, sociale media en instellingen. Zij beschrijft dat ouders haar vertelden dat er eerst niemand in een klas was, daarna één en vervolgens meerdere kinderen. Zij noemt een verschuiving waarbij volgens haar van oudsher genderdysforie vaker bij jongens werd gezien, terwijl er veel meisjes naar de kliniek kwamen. Zij brengt dit in verband met groepsgedrag en met hypersexualisering in de cultuur. Veel jongeren die zij over de jaren zag, worstelden volgens haar met hun identiteit en hadden volgens haar baat bij psychologische hulp in plaats van bij medische of chirurgische ingrepen, waarvan zij stelt dat de uitkomsten niet altijd goed zijn.
De Cass Review en het verbod
Evans zegt verheugd te zijn dat de Britse minister van Volksgezondheid en de Labour-partij ervoor hebben gekozen het onderzoek en advies van Dr. Hilary Cass en haar team te volgen. Volgens haar is dit de eerste keer dat een aangewezen organisatie in het land het bewijs grondig heeft onderzocht. In het gesprek wordt ook stilgestaan bij de politieke gevoeligheid van het onderwerp en bij de druk die mensen die zich kritisch uitten ondervonden. Evans benadrukt dat veel psychische klachten van voorbijgaande aard kunnen zijn en dat dit pleit voor terughoudendheid bij ingrijpende, vaak onomkeerbare medische stappen bij jongeren in ontwikkeling.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.