Sue Evans — GIDS bij de Tavistock ter verantwoording roepen
Sue Evans, psychoanalytisch psychotherapeut en co-auteur van Gender Dysphoria — A Therapeutic Model, legt uit hoe ze al in 2005 bij de Tavistock aan de
Over Sue Evans
Sue Evans is psychoanalytisch psychotherapeut met een lange loopbaan in de geestelijke gezondheidszorg. In deze lezing op de Bigger Picture-conferentie vertelt ze over haar werk bij de Tavistock-kliniek, waar ze in 2005 in de volwassenenafdeling ging werken. Ze beschrijft zichzelf als iemand die gewend was aan psychologisch, doordacht werk: patiënten ontmoeten, samen nadenken en ruimte openen om mogelijkheden te onderzoeken. Ze benadrukt dat ieder mens uniek is en waarschuwt ervoor te stellige uitspraken te doen over dit complexe terrein. Haar lezing valt uiteen in twee delen: het verhaal van de juridische procedure en haar klinische inzichten uit het werk met jongeren.
De Tavistock en de aanloop naar de juridische toetsing
Evans vertelt dat ze al enkele maanden na haar start bij de Tavistock schrok toen een 16-jarige patiënt na slechts vier afspraken werd doorverwezen naar de endocrinologie. Vanaf dat moment begon ze vragen te stellen en intern bezwaren te uiten. Toen haar leidinggevenden niet luisterden, ging ze naar de klinisch directeur; Dr. David Taylor maakte een rapport, maar het personeel kreeg de bevindingen nooit echt te zien. Ze merkte dat er iets politieks speelde en dat de invloed van organisaties als Mermaids toenam. Later uitte ook Dr. David Bell, een gerespecteerd senior clinicus, diepe zorgen over de veiligheid van kinderen, grote caseloads en de druk om jongeren snel door de dienst te sturen. Evans en haar man Marcus Evans, beiden inmiddels met pensioen, probeerden te voorkomen dat zijn rapport werd begraven. Marcus nam uiteindelijk ontslag en sprak zich publiekelijk uit; Hannah Barnes interviewde hen voor Newsnight.
De rechtszaak en de rol van Keira Bell
Omdat er binnen het medische systeem niets veranderde, besloten Evans en een betrokken moeder (aangeduid als Mrs A) de zaak naar buiten te brengen. Clinici binnen de afdeling wilden geen getuigenverklaring afleggen. Evans benaderde Keira Bell, over wie ze had gelezen in een artikel van Joani Walsh over detransitie, om getuige te zijn. Bell werd uiteindelijk de eiseres in de zaak. In de eerste uitspraak werd geoordeeld dat kinderen onder de 16 niet in staat waren geïnformeerde toestemming te geven voor de behandeling. Die uitspraak werd in hoger beroep aangevochten en teruggedraaid, met als strekking dat de beslissing bij de artsen hoorde te liggen — terwijl het juist die artsen en beroepsverenigingen waren die volgens Evans niet wilden luisteren.
Klinische inzichten en zorgvuldige beoordeling
Evans vertelt dat veel jongeren die ze ontmoette deden denken aan kinderen die ze eerder in jeugdafdelingen had gezien: in nood, soms afgesneden van hun gevoelens. Ze probeert nieuwsgierigheid en vertrouwen te wekken, bijvoorbeeld door te praten over films of muziek. Samen met een collega-kinderanalyticus voert ze gezinsbeoordelingen uit waarin de vroege geschiedenis van het kind in kaart wordt gebracht. Ze hoort van ouders niet dat ze hun kind afwijzen, maar dat ze liever geen onomkeerbare beslissing nemen voordat het kind de kans heeft gehad na te denken. Evans pleit ervoor jongeren te helpen pijn en moeilijkheden te leren dragen in plaats van hen te medicaliseren, en stelt dat onomkeerbare veranderingen bij kinderen vermeden moeten worden. Tegelijk benadrukt ze dat ze transitie bij volwassenen die daarvoor kiezen op zichzelf niet afwijst.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.