Achter het gordijn — psychotherapie voor genderdysforie met Sue en Marcus Evans (ep. 27)
Sue en Marcus Evans bespreken in aflevering 27 van de podcast wat er achter het gordijn speelt bij psychotherapie voor genderdysforie.
Over Sue en Marcus Evans
In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens praten Stella O'Malley en Sasha Ayad met Sue en Marcus Evans over hun nieuwe boek over genderdysforie. Beiden begonnen hun loopbaan als psychiatrisch verpleegkundige en specialiseerden zich vervolgens in psychotherapie en psychoanalyse. Sue Evans ging rond 2003 werken bij wat toen de gender identity development service van de Tavistock werd, op dat moment een kleine dienst met minder dan honderd verwijzingen per jaar. Marcus Evans was de eerste verpleegkundige die tot psychotherapeut werd opgeleid bij de Tavistock en bekleedde er gedurende ongeveer twintig jaar managementfuncties, onder meer als hoofd van de verpleegkundige discipline en als verantwoordelijke voor de volwassen- en adolescentendienst.
Vroege zorgen bij de Tavistock
Sue Evans vertelt dat ze al vroeg bezorgd raakte omdat jongeren naar haar gevoel te snel werden gemedicaliseerd; destijds werden puberteitsremmers gebruikt bij zestienjarigen. Ze sloeg alarm, wat leidde tot een intern rapport van dr. David Taylor in 2006. Dat rapport benoemde volgens haar veel zorgen die jaren later opnieuw zouden opduiken: de noodzaak van serieuzer onderzoek, betere follow-up en meer begrip van wat de behandeling op de lange termijn doet. Een groot deel van de aanbevelingen werd echter niet opgevolgd. Marcus Evans, die in het management zat, schetst hoe de dienst volgens hem een uitzondering vormde binnen de traditie van de Tavistock in ontwikkelingspsychologie en gezinstherapie, doordat puberteitsremmers werden ingezet als behandeling van een psychologische conditie.
Klokkenluiden en de rechterlijke toetsing
Nadat ook collega dr. David Bell zorgen van personeel had verzameld en ouders zich met klachten meldden, raakte Marcus Evans als bestuurder (governor) betrokken. Hij beschrijft hoe het bestuur volgens hem het debat probeerde te sluiten in plaats van de klachten serieus te onderzoeken, waarop hij ontslag nam. Sue Evans hielp vervolgens bij een judicial review, een rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de praktijk. Centraal stond de vraag of kinderen geïnformeerde toestemming konden geven voor puberteitsremmers, en het idee van een 'pauze' in de puberteit werd in twijfel getrokken omdat jongeren die eraan begonnen meestal verder gingen op het medische traject. De zaak draaide uiteindelijk om geïnformeerde toestemming; Keira Bell, een detransitioner die bij de Tavistock was behandeld, werd de eiseres. Ze noemen ook dat de dienst geen follow-upgegevens bijhield, iets wat de rechters volgens hen verbaasde.
Een psychotherapeutisch model
Hun boek wil een psychologische manier van denken aanreiken voor het werken met kinderen, adolescenten en jongvolwassenen met genderdysforie. Het uitgangspunt is dat een hulpverlener een jongere die een concrete oplossing zoekt, niet zomaar tegenspreekt en er ook niet zomaar in meegaat, maar het gesprek opent over wat er werkelijk speelt. Ze bespreken gezinsdynamieken, het idee van een kwetsbaar of 'verloren' kind, concrete denkpatronen en de moeite om los te komen en op te groeien. Ook wijzen ze op de invloed van internet en sociale media, op compliant gedrag dat natuurlijke rebellie onderdrukt, en op de angst rond suïcidaliteit waarmee ouders en kinderen volgens hen onder druk zijn gezet. Ze benadrukken dat psychologisch werk waardevol blijft, ongeacht of iemand uiteindelijk transitioneert, en dat het niet om transfobie gaat maar om begrip en zelfreflectie. Het boek is vooral bedoeld voor clinici, maar ook ouders, leerkrachten en hulpverleners kunnen er volgens hen baat bij hebben.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.