Susan Evans — klokkenluider over de Tavistock-praktijken (Woman's Place UK)

Over Susan Evans

Susan Evans is psychotherapeut en voormalig medewerker van de Tavistock and Portland Clinic. In deze toespraak voor Woman's Place UK vertelt zij over haar loopbaan en over de reden waarom zij intern alarm sloeg over de praktijken bij de genderzorg voor kinderen. Ze begon als algemeen verpleegkundige, werd daarna psychiatrisch verpleegkundige in Springfield Hospital in Tooting en raakte gefascineerd door de menselijke geest. Via werk met moeders en baby's in Croydon kwam zij bij de psychoanalytische psychotherapie terecht, waarbij zij zich liet inspireren door het werk van Melanie Klein. In 2003 nam zij een functie aan bij de Tavistock, aanvankelijk vooral in de volwassenenafdeling met onderwijsprogramma's, en later in deeltijd binnen de Gender Identity Development Service voor kinderen.

Wat haar deed twijfelen

Evans verwachtte dat de genderdienst kinderen op dezelfde holistische manier zou benaderen als de rest van de kliniek: zonder medicatie, met aandacht voor het hele verhaal van de patiënt. Een keerpunt was de bespreking van een zestienjarige jongen met een complexe achtergrond, problemen binnen gezin, school en vriendengroep en psychische klachten. Toen een collega hem na slechts vier gesprekken wilde doorverwijzen voor puberteitsremmers, beschrijft Evans dit als een schokkend moment. Vanaf dat moment ging zij beter opletten. Toen zij intern haar zorgen uitte, kreeg zij te horen dat zij het door het kind gewenste geslacht moest gebruiken in haar antwoord aan een verwijzende huisarts, met als argument dat de patiënt het anders niet zou waarderen of dat er juridische stappen zouden kunnen volgen.

Klokkenluiden en de gevolgen

Evans vertelt dat externe organisaties volgens haar invloed uitoefenden op de klinische aanpak van het team. Nadat interne discussies tot niets leidden, wendde zij zich via haar echtgenoot, een senior clinicus in de volwassenenafdeling, tot de toenmalige klinisch directeur. Dr. David Taylor stelde een onderzoek in en schreef een rapport, maar de teamleiding wuifde de zorgen weg. Tijdens een conferentie over genderdysforie hoorde Evans een openingsspreker stellen dat dit eigenlijk niets met geestelijke gezondheid te maken had, wat applaus oogstte. Voor haar was dat het moment om de genderdienst te verlaten, al bleef zij tot haar pensioen bij de Tavistock werken. Jaren later sloeg dr. David Bell met een groot aantal medewerkers opnieuw alarm over vergelijkbare zorgen, nu bij een veel groter aantal verwijzingen.

Naar een rechtszaak en een alternatief model

Evans raakte betrokken bij een bijeenkomst in het House of Lords, waar zij naar eigen zeggen opstond toen een vertegenwoordiger van de Tavistock beweerde dat alle kinderen langdurig en grondig werden beoordeeld. Een aanwezige advocaat vroeg haar te helpen bij een juridische toetsing voor een bezorgde moeder van een autistische dochter. In dat verband nam Evans contact op met Keira Bell, die volgens Evans de zaak krachtig naar voren bracht en in de publieke aandacht wist te krijgen. Tot slot vertelt Evans dat zij samen met haar echtgenoot een boek schreef, omdat zij naast kritiek ook een holistisch alternatief wilden bieden voor de zorg aan deze kinderen.

Bronnen

• YouTube — Susan Evans — klokkenluider over de Tavistock-praktijken (Woman's Place UK)