Gesprekstherapie en genderdysforie — met Tavistock-klokkenluiders Susan en Marcus Evans

Over Susan en Marcus Evans

Susan en Marcus Evans zijn beiden psychotherapeuten met een lange loopbaan in de geestelijke gezondheidszorg in het Verenigd Koninkrijk. Beiden werkten bij het Tavistock, dat zij omschrijven als een opleidingsinstituut voor psychotherapie binnen de National Health Service met een geschiedenis van ongeveer honderd jaar in psychologische behandelingen. Susan werkte rond 2003 tot begin 2007 in deeltijd bij de Gender Identity Development Service (GIDS); Marcus was er ongeveer twintig jaar betrokken bij het management en leidde de afdeling voor volwassenen en adolescenten. Beiden traden later op als klokkenluider over de gang van zaken rond de jeugdgenderzorg en ondervonden daar de gevolgen van. Ze schreven samen het boek Gender Dysphoria, een therapeutisch model voor het werken met kinderen, adolescenten en jongvolwassenen. In dit Engelstalige gesprek met Benjamin Boyce bespreken zij gesprekstherapie, het lichaam en de geest, en de bredere maatschappelijke context.

Het lichaam behandelen of de geest

Susan vertelt over een vroege ervaring bij GIDS: een zestienjarige jongen werd na slechts enkele gesprekken doorverwezen voor puberteitsremmers, wat haar verraste. Volgens beiden is genderdysforie bijzonder omdat de klacht psychologisch is, terwijl de behandeling op het lichaam is gericht: het kind zegt een probleem met het lichaam te hebben en dat te willen veranderen. Ze trekken een vergelijking met anorexia, waarbij men de geest probeert te behandelen en niet meegaat in de overtuiging, maar deze ook niet bestrijdt. Marcus en Susan benadrukken dat zij niet tegen elke transitie zijn, maar het problematisch vinden voor min-achttienjarigen. Hun benadering is om naast de jongere te staan, mee te denken met wat die voelt, en tegelijk andere delen van de geest te openen. Ze wijzen erop dat het affirmatieve model en de richtlijnen van WPATH aantrekkelijk lijken omdat ze een snelle oplossing beloven, terwijl psychologisch werk vraagt om het verdragen van de pijn van de jongere.

Nieuwsgierigheid, ego en draagkracht

Het gesprek gaat dieper in op psychoanalytische begrippen. Marcus beschrijft mentale gezondheid als een voortdurende dialoog tussen hoe we onszelf zien en hoe de buitenwereld ons ziet, een vorm van realiteitstoetsing. Susan en Marcus spreken over een ego dat het verschil tussen ideaal en werkelijkheid kan dragen, en over een harde, kritische kant van de geest die problemen kan veroorzaken. Susan vertelt dat veel jongeren die zij ziet een soort kwetsbaarheid vertonen en moeite hebben om verder te denken dan een uitspraak als "ik haat dit deel van mijn lichaam". Haar taak is om oprechte nieuwsgierigheid te tonen en samen te verkennen, zonder mee te gaan of te ruziën. Beiden noemen dat het veranderen van een lichaamsdeel zonder onderliggend werk de onvrede vaak laat verschuiven, vergelijkbaar met body dysmorphia rond bijvoorbeeld een neus.

Maatschappij, definities en politisering

Susan en Marcus plaatsen het onderwerp in een bredere context: een verschuiving weg van de paternalistische arts, een sterke gerichtheid op het veranderen van het lichaam en verschuivingen in opvoedingsstijlen. Ze maken zich zorgen over de politisering van de klinische omgeving, het stilleggen van onderzoek en discussie, en de angst van behandelaars om beschuldigd te worden van conversietherapie wanneer zij nieuwsgierig vragen stellen. Marcus vertelt over een conferentie in Polen, waar bleek dat er geen Pools woord voor "gender" bestaat, wat hen aan het denken zette over de vermenging van sekse en gender in taal. Beiden benadrukken dat zij niet alles weten, dat het vakgebied vooral op klinische observatie steunt, en dat zij pleiten voor het begrijpen van wat achter het gepresenteerde probleem ligt, zodat mensen zelf geïnformeerde keuzes kunnen maken.

Bronnen

• YouTube — Conversations with the Voice of Reason — Marcus en Susan Evans over Tavistock en genderdysforie