Susan en Marcus Evans — psychotherapie voor genderdysforie (Gender A Wider Lens)
Susan Evans en Marcus Evans, beiden voormalige medewerkers van de Tavistock-kliniek die intern alarm sloegen, bespreken in dit uitgebreide gesprek
Over Susan en Marcus Evans
Susan en Marcus Evans zijn beiden voormalige medewerkers van de Tavistock-kliniek in het Verenigd Koninkrijk en hebben een achtergrond in de psychiatrische verpleegkunde, psychotherapie en psychoanalyse. In dit gesprek in de podcast Gender: A Wider Lens, gepresenteerd door psychotherapeut Stella O'Malley en adolescententherapeut Sasha Ayad, bespreken zij hun nieuwe boek: een therapeutisch model voor het werken met kinderen, adolescenten en jongvolwassenen met genderdysforie. Susan Evans begon rond 2003 te werken bij wat toen de Gender Identity Development Service heette en raakte bezorgd omdat naar haar ervaring jongeren te snel werden gemedicaliseerd. Marcus Evans was lange tijd onderdeel van het management van de Tavistock en gaf later leiding aan de volwassen- en adolescentendienst.
Vroege zorgen en klokkenluiden
Susan Evans vertelt dat zij al in 2006 intern alarm sloeg over het gebruik van puberteitsremmers en het tempo waarin jongeren werden gemedicaliseerd. Er werd toen een intern rapport opgesteld door dr. David Taylor, dat veel zorgen benoemde die volgens haar opvallend lijken op de zorgen die nu opnieuw spelen. De aanbevolen vervolgstappen, zoals serieuzer onderzoek en betere follow-up, werden volgens het gesprek grotendeels niet opgevolgd. Marcus Evans, die als bestuurder (governor) bij de Tavistock betrokken raakte, beschrijft hoe latere zorgen van een groep medewerkers en van bezorgde ouders, mede via een rapport van dr. David Bell, naar zijn gevoel werden afgehouden in plaats van serieus onderzocht. Hij besloot uiteindelijk af te treden omdat hij niet kon meegaan met die houding.
De juridische toetsing en informed consent
In het gesprek wordt uitgelegd dat Susan Evans betrokken raakte bij een judicial review: een toetsing door de rechter of het handelen van een instelling rechtmatig is. De kern draaide om de vraag of kinderen en jongeren de gevolgen van puberteitsremmers kunnen overzien en daar geldige toestemming voor kunnen geven. Keira Bell, een detransitioner die als tiener bij de Tavistock puberteitsremmers kreeg en transitioneerde en later spijt kreeg, werd de eiser in de zaak. Volgens het gesprek oordeelde de rechter dat het onwaarschijnlijk is dat kinderen rond de twaalf, en ook veel jongeren onder de zestien, de gevolgen van deze behandeling kunnen begrijpen. Susan en Marcus Evans benadrukken dat er weinig follow-up en onderzoek beschikbaar was en dat de dienst volgens hen weinig gegevens bijhield over de behandelde jongeren.
Een psychotherapeutisch model
Susan en Marcus Evans pleiten voor een psychologische, ontwikkelingsgerichte benadering naast of in plaats van snelle medicalisering. Vanuit hun psychoanalytische achtergrond kijken zij naar de gezinsdynamiek, de persoonlijkheid van het kind en de uitdagingen van de adolescentie. Zij beschrijven dat sommige jongeren zich verloren of niet gezien voelen binnen het gezin en dat een concrete oplossing, zoals transitie, aantrekkelijk kan lijken om verwarrende gevoelens te ontwijken. Hun benadering is om niet mee te gaan in een concrete oplossing en die ook niet te bestrijden, maar om nieuwsgierig met de jongere na te denken over wat er werkelijk speelt. Zij benoemen ook de invloed van internet, sociale media en de bredere maatschappelijke en politieke context. Daarbij plaatsen zij kritische kanttekeningen bij het beeld dat jongeren zullen overlijden door suïcide als zij niet transitioneren, en wijzen zij erop dat veel jongeren met meerdere problemen tegelijk worstelen die aandacht en exploratie vragen. Zij benadrukken dat ook voor jongeren die uiteindelijk wél transitioneren, psychologisch werk waardevol kan zijn, en dat hun model niet als transfoob bedoeld is maar als hulp bij ontwikkeling.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.