Terugblik op Tavistock — Anna Hutchinson en Anastassis Spiliadis
Dr. Anna Hutchinson en Anastassis Spiliadis reflecteren op het nalatenschap van de Tavistock-kliniek en wat de sluiting betekent voor de toekomst van jeugdgenderzorg. Ze bespreken de lessen die geleerd zijn en hoe betere zorg voor genderdysforische jongeren er in de toekomst uit zou kunnen zien.
Over Anna Hutchinson en Anastassis Spiliadis
Dr. Anna Hutchinson en Anastassis Spiliadis zijn beiden voormalige clinici van de Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock-kliniek in het Verenigd Koninkrijk. Hutchinson is klinisch psycholoog en werkte tussen 2013 en 2017 op senior niveau in GIDS. Spiliadis is psychotherapeut en psycholoog, werkte er tussen 2015 en 2019 als clinicus en trainer, en zette er een gezinstherapiekliniek op. In dit gesprek in de podcast Transparency van de Gender Dysphoria Alliance, gepresenteerd door Aaron Kimberly en Aaron Terrell, blikken zij terug op hun tijd bij Tavistock en op de sluiting van de dienst.
Een veranderende patiëntenpopulatie
Beide clinici beschrijven hoe de dienst rond 2015 een sterke stijging van het aantal verwijzingen zag, samen met een verschuiving in de samenstelling van de patiënten. Waar het vroeger vooral om jongens ging, kwamen er steeds meer meisjes (bij de geboorte als vrouw geregistreerd), vooral in de leeftijdsgroep van 14 tot 17 jaar. De wachtlijst groeide van enkele maanden naar ongeveer tweeënhalf jaar. Spiliadis en Hutchinson, die beiden ook in eetstoornissenzorg hadden gewerkt, leggen verbanden met thema's als lichaamsbeleving, de puberteit en beeldgerichte sociale media. Ze benadrukken dat de term "genderdysforie" een zeer brede paraplu werd die heel verschillende jongeren omvatte, en dat de meeste meisjes die ze zagen op het gelijke geslacht gericht waren zonder zich met een lesbische identiteit te willen identificeren.
Van exploratie naar een affirmatief model
Hutchinson en Spiliadis schetsen hoe de dienst onder de oorspronkelijke leiding meer therapeutisch en exploratief van aard was, met een houding van "watchful waiting". Geleidelijk verschoof dit naar een meer affirmatief, medisch model, mede onder invloed van ontwikkelingen in de Verenigde Staten en het Nederlandse protocol. Ze uiten zorgen over vroege medicalisering bij een nieuwe patiëntengroep waarvoor weinig bewijs bestond, en over het ontbreken van analyse naar geslacht in het onderzoek. Spiliadis vertelt hoe hij in 2017 samen met collega's de term "gender exploratory therapy" muntte, als alternatief tussen affirmatie en conversietherapie, na het bestuderen van jongeren die uiteindelijk afzagen van transitie.
Klokkenluiden en de toekomst van de zorg
Beiden beschrijven hoe zij hun zorgen via de interne hiërarchie aankaartten, waarbij ze naar eigen zeggen vooral met vriendelijkheid werden tegemoetgekomen die hun zorgen tegelijk tot zwijgen bracht. Spiliadis benadrukt dat veel betrokkenen waarschijnlijk zelf de antwoorden niet hadden en geen tijd namen om te pauzeren en na te denken. Tien clinici, ongeveer een kwart van het team, stapten naar staf-governor David Bell, die een kritisch rapport schreef. Ze verwijzen ook naar de juridische procedure rond Keira Bell, het boek Time to Think van Hannah Barnes en de Cass Review onder leiding van dr. Hilary Cass. Tot slot bespreken ze de aanbevelingen van die review: meer holistische, therapeutische ondersteuning als eerste stap, een gezinsgerichte benadering en medicatie pas als uiterste optie, plus de blijvende uitdaging om jongeren te bereiken in een sterk gepolariseerd maatschappelijk klimaat.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.