Tavistock: Binnenin de genderkliniek — Aflevering 4: De vijand van binnenuit
In deze vierde aflevering van de Tortoise Media-podcastserie vertellen klokkenluiders hoe zij systematisch werden genegeerd of tegengewerkt toen ze intern
Over deze aflevering
Deze vierde aflevering van de podcastserie van Tortoise Media, gemaakt en gepresenteerd door Polly Curtis met producer Katie Gunning, draagt de titel "De vijand van binnenuit". De aflevering laat zien hoe de Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock-kliniek van binnenuit verdeeld raakte. Centraal staan klokkenluiders die intern hun zorgen uitten over de manier waarop jonge mensen met genderdysforie werden behandeld, en de tegenstellingen die daardoor binnen het team ontstonden.
Kirsty Entwistle: van nieuweling tot klokkenluider
Klinisch psycholoog Kirsty Entwistle werkt vanuit haar huis in Noord-Portugal en vertelt over haar jaar bij GIDS, waar ze in 2017 begon. Ze had nog nooit van genderidentiteit gehoord en stelde al op haar eerste dagen vragen die op weerstand stuitten. Toen ze hardop opmerkte dat ze zelf geen genderidentiteit ervaart maar simpelweg vrouw is, noemde een collega haar transfoob. Ze verwijst naar een eerdere ervaring in een kindertehuis in Rochdale, waar ze zag dat een jong meisje zichzelf kon schaden om iets te krijgen dat schadelijk voor haar was. Die ervaring kleurde haar twijfels bij GIDS, onder meer in een casus over een vijftienjarige die als meisje geboren was en zich als jongen identificeerde, waar ze het oneens was met een mogelijke verwijzing naar de endocriene kliniek voor puberteitsremmers.
Een verdeelde kliniek
De aflevering beschrijft hoe de interne spanningen in de openbaarheid kwamen. In november 2018 schreef David Bell, een senior medewerker, een intern klokkenluidersrapport met scherpe beschuldigingen, waaronder dat kinderen na slechts één gesprek puberteitsremmers kregen. Senior clinicus Bernadette Wren vertelt hoe het rapport door de toon en het lekken ervan het beeld van de dienst fixeerde en verdere dialoog onmogelijk maakte. Polly Carmichael, hoofd van de dienst, toont zich minder verzoenend. Acht maanden na het rapport publiceerde Kirsty Entwistle een open brief waarin ze de claim aanvecht dat puberteitsremmers volledig omkeerbaar zijn, omdat de effecten op het brein van kinderen onbekend zouden zijn.
Patiënten, ouders en het affirmatieve model
De aflevering geeft ook ruimte aan patiënt Steph Preston, die in de loop van de tijd vijf verschillende clinici kreeg en frustratie ervoer omdat de herhaalde vraag "weet je het wel zeker" als een blokkade voelde. Daartegenover staat Sandra, een moeder die juist hoopte dat de clinici dieper zouden doorvragen naar wat de dysforie van haar kind veroorzaakte. De kern van het conflict ligt in het verschil tussen wie genderdysforie ziet als iets dat onderzocht en bevraagd moet worden, en wie het ziet als een aangeboren identiteit. Het woord "affirmatief" blijkt zelfs binnen de dienst verschillend te worden uitgelegd: Polly Carmichael, James van de kliniek in Leeds en critici geven er elk een andere betekenis aan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.