Tavistock: Binnenin de genderkliniek — Aflevering 2: De Bezemkast
In deze tweede aflevering van de Tortoise Media-podcastserie over de Tavistock-kliniek beschrijft journalist Polly Curtis hoe medewerkers hun twijfels
Over deze aflevering
Deze tweede aflevering van de podcastserie over de Tavistock-kliniek wordt verteld door journalist Polly Curtis van Tortoise. Ze bezoekt het Tavistock Center in Noord-Londen en spreekt met Polly Carmichael, die dertien jaar lang klinisch directeur was van de genderkliniek voor kinderen en jongeren (de Gender Identity Development Service, jids). De aflevering draagt de titel "De bezemkast", een verwijzing naar de begintijd toen het kantoor zo klein was dat het volgens Carmichael ooit een bezemkast was geweest en clinici op kinderstoeltjes rond de rand van de kamer zaten.
Van bezemkast naar grootschalige dienst
Carmichael kwam volgens eigen zeggen min of meer per toeval in dit werkveld terecht; ze was opgeleid als klinisch psycholoog en werkte eerst met kinderen met verschillen in geslachtsontwikkeling. In de begintijd, rond 2009, was de dienst klein en nauwelijks controversieel: het ging vooral om gesprekstherapie en er werd geen route naar puberteitsremmers aangeboden. In 2011 veranderde dat: de Tavistock kreeg ethische goedkeuring om een versie van het zogeheten Nederlandse protocol over te nemen en puberteitsremmers aan te bieden aan jongeren onder de 16. Dat jaar waren er volgens de aflevering 127 verwijzingen. Daarna namen de verwijzingen elk jaar toe; in 2015 ging het om bijna 1.400. In 2016 mochten niet langer alleen artsen of hulpverleners verwijzen, maar ook scholen, maatschappelijk werkers en steungroepen.
Puberteitsremmers en onzekerheid
De aanname was aanvankelijk dat puberteitsremmers een tijdelijke, omkeerbare pauze op de puberteit zouden zijn, bedoeld om jongeren meer tijd te geven om na te denken. De aflevering wijst erop dat de Nederlandse studie, die tot 2014 liep en 44 kinderen volgde, een ander beeld liet zien: 43 van hen gingen door met cross-sekse hormonen en slechts één stopte. In bijna alle gevallen leidden de remmers dus direct tot verdere hormonale behandeling, met onomkeerbare effecten. Ook noemt de aflevering een effect op de botdichtheid. Curtis benadrukt dat er nauwelijks vervolgonderzoek is gedaan: alleen die 44 kinderen werden langdurig gevolgd. Carmichael zegt dat ze met onzekerheid kan werken en bij een verwijzing zo zeker mogelijk wil zijn, maar tegelijk altijd onzekerheid in gedachten houdt.
Stemmen uit de kliniek en daarbuiten
De aflevering laat verschillende perspectieven horen. Familietherapeut James Barkley uit het Leeds-team beschrijft hoe hij eerst vertrouwen probeert op te bouwen met kind en gezin en de opties open wil houden, zonder vroegtijdig een medische route in te slaan. Hij vertelt over een gezin waarvan het kind zich als meisje identificeerde en uiteindelijk privé behandeling zocht. Daartegenover staat Sandra, een moeder die zich tegen de transitie van haar kind verzet en vond dat de kliniek te snel bevestigde en te weinig vroeg waaróm een kind van geslacht zou willen veranderen. Steph, een non-binaire twintiger, wilde vooral snel de remmers en minder gesprekken. Verder komen Bernadette Wren en de toenemende werkdruk, wachtlijsten en zorgen rond jongeren op de wachtlijst aan bod. Aan het einde verschuift Curtis' centrale vraag van of het juist is om transkinderen te medicaliseren naar de vraag of er, bij gebrek aan overtuigend bewijs, wel goed voor hen is gezorgd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.