Inside the Gender Clinic — Tavistock-documentaire van Tortoise Media
Tortoise Media maakte een zesdelige documentaireserie over de Tavistock Gender Identity Development Service.
Over Tortoise Media en Polly Curtis
Deze documentaireserie van Tortoise Media wordt gemaakt en verteld door journaliste Polly Curtis. In de eerste aflevering, getiteld "A verdict", vertelt zij het verhaal van de Gender Identity Development Service (GIDS) in het Tavistock Centre in Noord-Londen — door betrokkenen kortweg "de Tavi" genoemd. De serie opent met het nieuws dat deze NHS-kliniek wordt gesloten, en met de sterk uiteenlopende reacties daarop: van opluchting en euforie bij sommigen tot wanhoop, woede en een gevoel van verraad bij anderen. Curtis stelt zichzelf voor als feministe, journaliste en moeder van twee kinderen, en zegt dat zij niet wil voorschrijven wat mensen moeten denken, maar wil laten zien wat er is gebeurd.
De Tavistock-kliniek en puberteitsremmers
GIDS was de enige plek in Engeland en Wales waar kinderen en jongeren onder de 18 met genderdysforie terechtkonden. De zorg bestond uit langdurige gesprekstherapie met klinisch psychologen, soms samen met de ouders. Toch staat de kliniek vooral bekend om de puberteitsremmers (de officiële naam die in de aflevering wordt genoemd is gonadotrofine-releasing-hormoonanalogen), die de veranderingen van de puberteit uitstellen en de eerste stap kunnen vormen richting een medische transitie met later oestrogeen of testosteron. Curtis benoemt de centrale vraag van haar verhaal: of het juist is om kinderen te medicaliseren. Volgens de aflevering is het bewijs over de langetermijneffecten beperkt, terwijl er volgens haar risico's zitten aan zowel wel als niet behandelen.
Steph en Sandra: twee verhalen
De aflevering volgt twee betrokkenen. Steph Preston, in de aflevering 20 jaar oud en zich identificerend als non-binair, bezocht de kliniek als een van de bijna twintigduizend kinderen die er in tien jaar kwamen. Steph beschrijft een zoektocht die begon met zich gay noemen, daarna genderfluïde, vervolgens transvrouw en uiteindelijk non-binair. Daarnaast is er Sandra (geen echte naam, ingesproken door een actrice), wier kind aanvankelijk als meisje werd gezien en zich nu als jongen identificeert. Sandra vertelt over groeiende twijfel en over een gezin dat door de verwijzing naar de Tavistock onder druk komt te staan. Curtis bespreekt openlijk hoe gevoelig taal en termen als "affirmeren" en "misgenderen" in dit onderwerp liggen.
Polly Carmichael en de stijgende verwijzingen
Curtis interviewt klinisch psycholoog Polly Carmichael, sinds 2009 klinisch directeur van GIDS, en haar voormalige feitelijke plaatsvervanger Bernadette Wren, eveneens klinisch psycholoog en systeemtherapeut. Carmichael geeft aan dat zij bij haar aantreden als directeur soms het gevoel had niet genoeg te weten, en verwijst naar een eerder interview waarin zij stelde dat de cultuur sneller beweegt dan de wetenschappelijke onderbouwing. De aflevering schetst een dienst die lange tijd weinig in de schijnwerpers stond — in oudere bestuursstukken kwam GIDS nauwelijks voor — en daarna werd overspoeld door een golf verwijzingen. Genoemd wordt dat in 2009 zevenenzeventig kinderen werden verwezen, en ruim tien jaar later meer dan drieduizend vijfhonderd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.