Helena over transgender zijn, detransitie en genderideologie (Theology in the Raw)
Helena, een genderkritische detransitioner, gaat bij Theology in the Raw in gesprek met Preston Sprinkle over haar weg door de transgender gemeenschap,
Over Helena en Theology in the Raw
In deze aflevering van de podcast Theology in the Raw gaat presentator Preston Sprinkle in gesprek met Helena, een jonge vrouw die zichzelf jarenlang als transgender identificeerde en later detransitioneerde. Helena vertelt dat ze geen expliciete christelijke binding heeft en eerder genderkritisch en behoudend in haar oriëntatie staat. Ze deelt haar persoonlijke verhaal nadrukkelijk als één verhaal, beschrijvend en niet voorschrijvend, terwijl het tegelijk raakt aan een bredere ontwikkeling: de sterke toename van vooral tienermeisjes die zich als trans, non-binair, genderfluïde of genderqueer identificeren.
Hoe een trans-identiteit ontstond
Helena beschrijft hoe ze rond haar veertiende een moeilijke periode doormaakte: ze had het zwaar op school, kreeg slechte cijfers, werd gepest en verliet uiteindelijk de middelbare school. Ze bracht veel tijd alleen door op Tumblr. Wat begon als een kleine gemeenschap rond gedeelde interesses, verschoof langzaam naar een wereldbeeld waarin sociale rechtvaardigheid en thema's als trans-zijn centraal stonden. Ze raakte vertrouwd met andere meisjes die zich als non-binair of trans identificeerden en ging hun manier van praten over hun lichaam en mentale gezondheid op zichzelf betrekken. Eerst noemde ze zichzelf demigirl, daarna agender en later een trans man. Volgens Helena waren haar klachten aanvankelijk vooral lichaamsonvrede en ongemak rond de puberteit, die ze achteraf herinterpreteerde als ongemak met haar sekse.
Sociale besmetting en genderdysforie
Helena spreekt over sociale besmetting als een gedocumenteerd verschijnsel onder adolescente meisjes, dat ze vergelijkt met eerdere golven rond bijvoorbeeld zelfbeschadiging en eetstoornissen. Ze beschrijft hoe distress in een groep gedeeld en geromantiseerd wordt en hoe een identiteit dan houvast en betekenis lijkt te bieden. Ze maakt onderscheid tussen haar eigen ervaring en die van mensen die naar eigen zeggen al van jongs af aan een diepe, blijvende incongruentie tussen zelfbeeld en lichaam ervaren. Ze stelt dat de diagnose genderdysforie volgens haar te breed is geworden, en wijst erop dat de term in 2013 veranderde van gender identity disorder naar gender dysphoria, rond de tijd dat het aantal adolescente meisjes dat wilde transitioneren sterk steeg.
Testosteron, detransitie en advies aan ouders
Helena vertelt dat ze ongeveer zeventien maanden testosteron gebruikte, van augustus 2016 tot eind februari 2018. Na een korte beginperiode werd ze naar eigen zeggen ongelukkig, tot een moment waarop haar spijt zich volledig liet voelen en ze stopte. Ze beschrijft hoe detransitioneren vaak slecht valt binnen de gemeenschap, zeker als iemand ook de onderliggende overtuigingen ter discussie stelt. Ze plaatst kanttekeningen bij onderzoeken die lage spijtcijfers melden, omdat die volgens haar mensen meten die nog in de kliniek komen en spijt vaak afmeten aan omkeeroperaties. Aan ouders adviseert ze niet op het oppervlakkige niveau over hormonen te blijven discussiëren, maar te luisteren naar de onderliggende emoties en een veilige, open relatie te bieden. Materiaal van detransitioners zou ze eerder aan ouders dan rechtstreeks aan een kind tonen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.